Ünite 1: Sosyal Adalet ve Eşitsizlik — Önemli Kavramlar

Sanayi Devrimi'nin yarattığı sefalet, işsizlik ve kötü çalışma koşullarının toplumda yarattığı tepkiler bütünüdür. Örneğin, 19. yüzyılda işçilerin 16-20 saat çalıştırılması temel bir sosyal sorundur.

Devletin ekonomik yaşama müdahale etmediği, sözleşme serbestliğine dayalı anlayıştır. Devletin görevi sadece asayiş ve savunmadır.

Ekonomik ve sosyal hakları güvence altına alarak toplumsal refahı dağıtan devlettir. Örneğin, sağlık ve eğitim hizmetlerinin devlet tarafından karşılanmasıdır.

Toplumdaki kuşakların birbirine borçlu olduğunu savunan, sosyal sigorta ve denetimi öngören doktrindir. Bourgeois bu akımın öncüsüdür.

İşçilerin çalışma koşullarını iyileştirmek için kurduğu mesleki örgüttür. İşverenle toplu pazarlık yapma yetkisine sahiptir.

İşçilerin ekonomik güçlerini birleştirerek tüketim veya üretim yapmalarıdır. Rochdale Öncüleri ilk tüketim kooperatifini kurmuştur.

1864-1876 yılları arasında faaliyet gösteren, dünya işçileri arasındaki dayanışmayı temsil eden ilk büyük uluslararası sosyalist örgüttür.

İşçi ve işveren sendikaları arasında çalışma koşullarını belirleyen yasal araçtır. Emek-sermaye ilişkilerini uyumlaştırır.

Ekonomik refah ile sosyal adaleti birleştiren, serbest piyasaya alternatif bir modeldir. Sosyal demokrat partilerin temelidir.

Ütopik sosyalistler olarak da bilinir; sermaye ve emeğin ortak üretimde birleşmesini savunur. Fourier ve Owen bu akımın temsilcileridir.

Kapitalist yapının devrimci yöntemlerle yıkılıp sosyalist düzene geçilmesini savunan 19. yüzyıl akımıdır.

Devrim yerine demokratik süreçler ve evrimci yöntemlerle sosyalizme geçişi savunan akımdır.

1919'da kurulan, dünya genelinde çalışma standartlarını belirleyen uluslararası örgüttür.

Liberalizmin 'bırakınız yapsınlar' ilkesidir; devletin piyasaya müdahale etmemesini savunur.

Sanayileşmenin ilk yıllarında işçilere verilen, sadece hayatta kalmaya yeten çok düşük ücretlerdir.

Sanayi Devrimi ile doğan, üretim araçlarına sahip olmayan ve emeğini satan kitlelerdir.

Çalışanların korunması ve refah düzeyinin artırılması için devletin aldığı önlemlerdir.

Sosyal adalet teorilerinde, kaynakların adil dağılımını ifade eden temel ilkedir.