1500-1800 yılları arasında etkili olan, bir ülkenin zenginliğini sahip olduğu altın stoğuyla ölçen ve ihracatı artırıp ithalatı kısıtlamayı savunan iktisadi görüştür.

Adam Smith tarafından öne sürülen, bir ülkenin hangi malı daha az emekle (daha ucuza) üretebiliyorsa o malda uzmanlaşması gerektiğini savunan teoridir.

David Ricardo'nun, bir ülkenin tüm malları ucuza üretse dahi, en az maliyetli olduğu mallarda uzmanlaşarak ticaret yapmasının karlı olacağını belirten teorisidir.

Ülkelerin bol miktarda sahip oldukları üretim faktörlerini (emek veya sermaye) yoğun kullanan mallarda uzmanlaşmaları gerektiğini savunan Heckscher-Ohlin teorisidir.

Wassily Leontief'in, sermaye zengini ABD'nin faktör donatımı teorisinin aksine emek yoğun mallar ihraç ettiğini gözlemlemesiyle ortaya çıkan çelişkidir.

Bir malı ilk icat eden ülkenin monopol gücü sağladığını, ancak zamanla taklitçi ülkelerin maliyet avantajıyla bu pazarı ele geçirdiğini savunan görüştür.

Raymond Vernon tarafından geliştirilen, bir ürünün icadından standartlaşmasına kadar geçen süreçte üretim yerinin ucuz işgücüne sahip ülkelere kaymasını açıklayan teoridir.

Üretim hacmi arttıkça ortalama maliyetlerin azalması durumudur; içsel (firma bazlı) ve dışsal (endüstri bazlı) olarak ikiye ayrılır.

Bir firmanın malını dış pazarda, iç pazardaki fiyatından veya maliyetinden daha düşük bir fiyata satarak rekabeti bozmasıdır.

Gümrük vergisinin, ithal edilen malın miktarı üzerinden değil, değeri üzerinden yüzde olarak hesaplanmasıdır.

Üye ülkeler arasında gümrük vergilerinin kaldırıldığı ve üçüncü ülkelere karşı ortak bir gümrük tarifesinin uygulandığı birleşme modelidir.

Mal ticaretinin serbestliğine ek olarak, emek ve sermaye gibi üretim faktörlerinin de birlik içinde serbestçe dolaşabildiği entegrasyon aşamasıdır.

Sağlık, çevre ve güvenlik standartları gibi idari düzenlemeler kullanılarak ithalatın fiilen kısıtlanmasıdır; örneğin, belirli bir paketleme standardı olmayan ürünün ülkeye alınmaması.