Siyasal aktörlerin belirli ideolojik amaçlarını ve politikalarını kitlelere kabul ettirmek ve eyleme dönüştürmek amacıyla çeşitli iletişim tür ve tekniklerini kullanması sürecidir.

İletişim sürecini başlatan, gönderilecek mesajı kodlayan ve belirli bir bilgiyi, düşünceyi veya tutumu paylaşan kişi, grup ya da örgütlü yapıdır.

Kaynağın düşüncelerini semboller, sözcükler veya görsel-işitsel materyaller aracılığıyla kodlayarak alıcıya gönderdiği siyasi içerikli iletidir.

Kaynak tarafından oluşturulan mesajın alıcıya iletilmesini sağlayan radyo, televizyon, gazete, internet veya sosyal medya gibi yol ve araçlardır.

Siyasal iletişim sürecinde gönderilen mesajları alan, kod açımını yapan ve bu mesajları yorumlayan hedef kitle, seçmen veya vatandaştır.

Alıcının kaynağın gönderdiği mesaja verdiği tepkidir; siyasal iletişimde en belirgin geribildirim seçmenin oy verme davranışıdır.

Medyada hangi olayların habere dönüştürüleceğini, hangi sembollerin sunulacağını seçen ve iletişim akışını kontrol eden editör veya redaktör gibi görevlilerdir.

İki Aşamalı Akış Modeli'ne göre, medyadan gelen mesajları yorumlayarak kendi çevrelerindeki insanlara aktaran ve onları etkileyen toplum içindeki aktif bireylerdir.

Medyanın gönderdiği mesajların, pasif durumdaki hedef kitlenin zihnine doğrudan, anında ve mutlak bir şekilde enjekte edildiğini savunan Güçlü Etkiler Dönemi yaklaşımıdır.

Medya mesajlarının hedef kitleye doğrudan ulaşmadığını, önce kanaat önderlerine ulaştığını ve onlar aracılığıyla diğer bireylere aktarıldığını savunan modeldir.

Medyanın insanlara ne yaptığından ziyade, aktif olan insanların kendi psikolojik ve toplumsal ihtiyaçlarını karşılamak için medyayla ne yaptığını inceleyen yaklaşımdır.

George Gerbner tarafından geliştirilen, televizyonun uzun dönemli ve devamlı telkinler yoluyla izleyicilerin dünya algısını ve zihinsel şemalarını şekillendirdiğini savunan kuramdır.

Medyanın kamuoyuna ne düşüneceğini değil, hangi konular üzerinde düşünmesi ve konuşması gerektiğini (gündemi) belirleme gücüne sahip olduğunu ileri süren yaklaşımdır.

Bireylerin toplumdan dışlanma korkusu nedeniyle, kendi fikirlerinin egemen görüşe aykırı olduğunu hissettiklerinde sessiz kalmayı tercih etmelerini açıklayan kuramdır.

Baskı gruplarının veya bireylerin, haksız buldukları bir yasaya veya kararnameye barışçıl yollarla uymama, itiraz etme ve kabullenmeme şeklinde gösterdikleri eylemdir.