Farklı yönelişteki iki veya daha fazla değişkenin bir yerde eşitlenmesi, birleşmesi veya kesişmesidir. Örneğin, pozitif eğimli arz eğrisi ile negatif eğimli talep eğrisinin kesiştiği nokta piyasa dengesini gösterir.

Sistemdeki değişkenlerin hepsinin değiştirilemediği, en az bir değişkenin sabit kaldığı zaman dilimidir. Klasik iktisatta kısa dönemde teknoloji ve sermaye birikimi sabit kabul edilirken sadece emek miktarı değişkendir.

Üretim sürecinde kullanılan sermaye, teknoloji ve emek gibi tüm girdilerin ve değişkenlerin değiştirilebildiği zaman dilimidir.

Zaman ve geçiş süreçlerini dikkate almadan, yalnızca belirli bir denge durumunun biçimsel özellikleri ve koşullarıyla ilgilenen analiz şeklidir.

Sistemin bir dengeden diğer dengeye geçiş sürecini, dengesizlik durumlarını, zaman ve değişme unsurlarını dikkate alarak inceleyen analiz yöntemidir.

Diğer tüm değişkenlerin sabit kaldığı varsayımı (Ceteris Paribus) altında, sadece tek bir değişkenin veya piyasanın denge durumunu inceleyen analizdir.

Ekonomideki tüm piyasaların, değişkenlerin ve bunların karşılıklı etkileşimlerinin aynı anda hesaba katılmasıyla yapılan bütünsel analizdir.

Klasik iktisatçı Jean Baptiste Say tarafından ortaya konan ve 'Her arz kendi talebini yaratır' şeklinde özetlenen, ekonomide genel bir talep yetersizliği krizinin olamayacağını savunan yasadır.

Klasik iktisatta para arzındaki değişimlerin reel değişkenler (üretim, istihdam) üzerinde hiçbir etkisinin olmaması, sadece nominal değişkenleri (fiyatlar) etkilemesi durumudur.

Paranın sadece bir mübadele aracı olduğu ve ekonomideki reel üretim ve istihdam düzeyini etkileme gücünün bulunmadığı yönündeki klasik varsayımdır.

Irving Fisher tarafından geliştirilen, para arzı ile fiyatlar genel düzeyi arasındaki doğrudan ve aynı yönlü ilişkiyi M.V = P.Y denklemiyle açıklayan teoridir.

Gelir düzeyi sıfır bile olsa, bireylerin yaşamlarını sürdürebilmek için yapmak zorunda oldukları gelirden bağımsız tüketim harcamalarıdır (C0).

Gelirde meydana gelen bir birimlik artışın ne kadarlık kısmının tüketim harcamalarına ayrıldığını gösteren, tüketim fonksiyonunun eğimi olan katsayıdır (c).

Keynes'e göre, gelir düzeyi yükseldikçe tüketim harcamalarının da artacağını, ancak tüketimdeki artışın gelirdeki artıştan daha düşük kalacağını ifade eden ilkedir.

Kısa dönemde gelir arttıkça ortalama tüketim eğiliminin azalması, ancak Simon Kuznets'in uzun dönemli verilerinde bu oranın sabit kalması çelişkisidir.