Ünite 1: İletişimin Temelleri: Kavramlar, Süreçler, Modeller — Önemli Kavramlar

Latince kökenli bir sözcük olup ortaklık kurma, paylaşma ve birlikte anlam üretme düşüncesini ifade eder; günümüzdeki iletişim (communication) kavramının kökenini oluşturur.

Manuel Castells tarafından ortaya atılan, dijitalleşme ve internet teknolojileriyle birlikte iletişimin zamandan ve mekandan bağımsız hale gelerek oluşturduğu çok katmanlı toplumsal yapıdır.

Alvin Toffler'ın kavramsallaştırdığı, dijital medya platformlarında bireylerin sadece mesajı alan (tüketen) değil, aynı zamanda aktif olarak içerik üreten konumunda olmasını ifade eden terimdir.

İletişim sürecini başlatan, iletilmek istenen duygu, düşünce ya da bilgiyi seçip sembollere dönüştürerek mesajı oluşturan kişi, grup ya da kurumsal yapıdır.

Kaynak tarafından alıcıya iletilmek istenen bilgi, düşünce, duygu ya da anlam içeriğinin sözlü, yazılı veya görsel sembollere dönüştürülmüş halidir.

Mesajın kaynaktan alıcıya ulaştırılmasını sağlayan, yüz yüze iletişimdeki hava gibi fiziksel veya telefon ve internet gibi teknik araç ve ortamlardır.

Kendisine yönlendirilen mesajı alan, kodunu çözen, yorumlayan ve kendi bilgi birikimine göre anlamlandıran iletişim sürecinin hedefindeki kişi ya da gruptur.

İletişimin gerçekleştiği fiziksel, sosyal, kültürel ve psikolojik koşulların bütünüdür; mesajın nasıl yorumlanacağını doğrudan belirleyen en önemli çevresel faktördür.

Alıcının kendisine ulaşan mesaja verdiği her türlü sözlü ya da sözsüz tepkidir; iletişimi tek yönlü bilgi aktarımından çıkarıp çift yönlü etkileşime dönüştürür.

İletişim sürecinin herhangi bir aşamasında ortaya çıkan, mesajın kaynaktan alıcıya sağlıklı iletilmesini veya alıcı tarafından doğru anlaşılmasını engelleyen her türlü bozucu etkendir.

Bireyin kendi iç dünyasında, kendi düşünceleri, duyguları ve değerleriyle kurduğu içsel iletişim düzeyidir; karar verme ve öz değerlendirme süreçlerini kapsar.

Genellikle yüz yüze, iki veya daha fazla birey arasında gerçekleşen, karşılıklı etkileşimin ve anında geri bildirimin en yüksek düzeyde olduğu iletişim türüdür.

Jestler, mimikler, beden dili, göz teması, duruş biçimi ve ses tonu gibi sözcük dışı göstergeler aracılığıyla gerçekleştirilen anlam aktarma biçimidir.

İletişimi zaman içinde sürekli gelişen, genişleyen ve birikimli olarak ilerleyen dinamik bir süreç olarak ele alan, Frank Dance'in öncülük ettiği kuramsal yaklaşımdır.