Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde, Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne tam üyelik yolundaki müzakere sürecinin başlaması ve bu süreçte yaşanan Ek Protokol krizi ele alınmaktadır. 1 Mayıs 2004 tarihinde Güney Kıbrıs Rum Yönetimi dahil on yeni ülkenin birliğe katılmasıyla Ankara Anlaşması'nın genişletilmesi zorunluluğu doğmuştur. Türkiye, 29 Temmuz 2005'te Ek Protokol'ü imzalarken yayınladığı tek taraflı deklarasyonla Kıbrıs Rum Yönetimi'ni tanımadığını belirtmiş, bu durum AB içinde tepkiyle karşılanmıştır. Tüm gerginliklere ve tartışmalara rağmen, Türkiye ile katılım müzakerelerinin başlatılması kararı 3 Ekim 2005 tarihinde alınabilmiştir.
Ünitede ayrıca AB'nin iç çalkantıları, Fransa ve Hollanda'daki referandumlarda AB Anayasası'nın reddedilmesiyle tırmanan genişleme yorgunluğu ve bu dönemde kabul edilen Müzakere Çerçeve Belgesi incelenmektedir. Bu belgede ilk kez ucu açık müzakere ve sindirme kapasitesi gibi kısıtlayıcı mekanizmalara yer verilmiştir. Dönemin siyasi gelişmelerinde Almanya'da Angela Merkel'in ahde vefa ilkesiyle müzakerelerin önünü açması ve Avusturya'nın ikna edilmesi önemli rol oynamıştır. Sürecin devamında yayınlanan 2005 İlerleme Raporu ve 2006 Katılım Ortaklığı Belgesi, reformlardaki yavaşlamayı ve yapısal sorunları ortaya koymuştur.
Son olarak, Ekim 2005 ile Ekim 2006 arasında tamamlanan tarama süreci ve müzakerelerin fiilen başlamasının ardından yaşanan duraksama dönemi anlatılmaktadır. Türkiye'de yükselen milliyetçi dalga ve AB karşıtı söylemler iç dinamiklerde kırılmalara yol açarken, dış dinamiklerde ise Fransa gibi ülkelerin imtiyazlı ortaklık baskıları süreci çıkmaza sokmuştur. Türkiye, resmi bir Ulusal Program hazırlamak yerine 2007 yılında tek taraflı Müktesebata Uyum Programı'nı yayınlayarak kendi önceliklerini belirleme yoluna gitmiştir.