Ünite 8: Xvııı. Yüzyıldan XIX. Yüzyıla: Burjuvazi ve Toplumsal Değişme — Önemli Kavramlar

XVI. ve XVII. yüzyıllarda deniz kabuklarının, saatlerin, heykellerin ve değerli taşların görsel bir bilgi tablosu olarak sergilendiği özel alanlardır. Sanat, zanaat ve bilimin henüz birbirinden kesin çizgilerle ayrılmadığı eski dönemin bir yansımasıdır.

Sanatçıların ve yazarların geçimlerini sağlamak için kral, saray çevresi veya soyluların himayesi altında çalışması sistemidir. Bu sistemde yazarlar birer sanatçıdan ziyade vazgeçilebilir hizmetçiler olarak görülmüştür.

İngiltere'de kapitalizmin geliştiği dönemde siyasi arenada varlık gösteren iki ana siyasi partidir. Bu karşıtlık zamanla XIX. yüzyılda Liberal Parti ve Muhafazakâr Parti'ye dönüşmüştür.

Soyluların zevkini yansıtan süslü ve aristokratik sanat anlayışından (Rokokodan), orta sınıfın yükselişiyle birlikte bireyin iç dünyasını ve duygularını merkeze alan romantik üsluba geçiş sürecidir.

Okuyucu kitlesinin yazarlık mesleğini tek başına destekleyemediği dönemde, siyasi partilerin kamuoyu oluşturmak için yazarları desteklemesi durumudur. D. Defoe ve J. Swift'in eserleri bu propaganda anlayışının tipik örnekleridir.

Siyasal koruyuculuğun sona ermesi ile tam anlamıyla serbest piyasa yayıncılığının başlaması arasında kalan; yazarların çeviri, tashih ve derleme gibi günlük işlerle geçindiği ara dönemdir.

Bireyciliği temel alan, birey ile dünya ve toplum arasındaki çatışmaları işleyen edebi akımdır. İngiltere'de orta sınıfın yükselişi ve sanayi devrimi sonrasında egemen hale gelmiştir.

S. Richardson'ın eserlerinde görüldüğü üzere, kahramanların ruhsal yaşamlarını ve iç dünyalarını açığa vurduğu, okuyucuyu kendi kendini incelemeye zorlayan yazın türüdür. Yazar burada manevi bir danışman rolü üstlenir.

Kültürel önderliğin üst sınıflardan orta sınıfa geçmesiyle birlikte ortaya çıkan, duygu yüklü ve sarsıcı eserlerin yarattığı beğeni düşüklüğü durumudur. Ancak bu durum ileride Balzac, Stendhal ve Dostoyevski gibi büyük ustaların doğmasına zemin hazırlamıştır.

Barok müziğin tekdüze duygusal içeriğinin terkedilerek; iniş çıkışlar, gerilimler ve çözülümlerle dinleyicide derin heyecanlar yaratan yeni müzikal ifade biçimidir.

XVIII. yüzyılın ortalarında, orta sınıfın müzik dinleme ihtiyacını karşılamak için geniş salonlar kiralayan ve halka para karşılığı konserler düzenleyen kuruluşlardır.