Taşıma, eşya veya bireylerin bir yerden bir yere iradi olarak, dışarıdan bir güç (araç) kullanılarak yer değiştirmesidir. Doğal kuvvetlerle (rüzgar, sel) veya irade dışı gerçekleşen hareketler taşıma sayılmaz. Taşımada temel unsur, ihtiyaç sahibinin iradesiyle gerçekleşen aktif bir yer değiştirme sürecidir.
Lojistik, mal veya hizmetlerin sağlanması için gerekli tüm faaliyetlerin (yönetim, planlama, örgütlenme) bütünüdür. Taşıma, lojistik faaliyetlerinin en önemli parçasıdır ancak lojistik, taşımanın ön, ara ve son aşamalarını da kapsayan çok daha geniş bir yönetim disiplinidir.
Ulaştırma ise taşıma kavramından daha kapsamlıdır. Maddi varlığı olmayan haber, bilgi, elektrik veya su gibi unsurların iletimini de içerir. Ulaştırmada, taşımayı yapan aracın hareket etmesi zorunlu değildir; boru hatları, uydular ve elektrik iletim hatları ulaştırma kavramının tipik örnekleridir.
Taşıma hukuku, taşıyıcı ile eşya ilgilisi veya yolcu arasındaki menfaat dengelerini korumayı amaçlayan bir özel hukuk dalıdır. Taşınan yük veya yolcu, yolculuk sırasında korsanlık, fırtına veya çalınma gibi pek çok tehlikeye maruz kalabilir. Hukuk, bu risklerin paylaşımında tarafların sorumluluk sınırlarını belirler.
İkinci temel problem, uluslararası taşımalarda hangi ülke hukukunun uygulanacağıdır. Bu karmaşayı önlemek için uluslararası yeknesak kurallar (Konvansiyonlar) geliştirilmiştir. Taşıma hukuku bu yönüyle uluslararası özel hukuk karakteri kazanmıştır.
Üçüncü olarak, taşıma güvenliğini sağlamak amacıyla kamu hukuku niteliğinde disiplin kuralları oluşturulmuştur. Karayolu Taşıma Kanunu, Türk Sivil Havacılık Kanunu ve liman mevzuatı gibi düzenlemeler, taşıma araçlarının ve personelin sahip olması gereken standartları belirleyerek mesleki disiplini sağlar.
Yurt içi karayolu taşımaları 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 4. Kitabında düzenlenmiştir. Bu hükümler, genel taşıma hükümleri olarak diğer taşıma türlerinde de kıyasen uygulanabilir. TTK; taşıyıcının sorumluluğu, taşıma senedi, yükleme-boşaltma ve zamanaşımı gibi temel konuları detaylandırır.
Uluslararası karayolu eşya taşımaları ise kısaca CMR olarak bilinen 'Eşyaların Karayolundan Uluslararası Nakliyatı için Mukavele Sözleşmesi' ile düzenlenir. CMR, sorumluluk ve tazminat konularında yeknesaklık sağlamayı amaçlar ancak bazı boşluklar ulusal hukuka bırakılmıştır.
CMR'nin uygulanması için taraflar arasında bir taşıma sözleşmesi olmalı, taşıma ücret karşılığı yapılmalı ve taşıma uluslararası nitelik taşımalıdır (çıkış ve varış ülkelerinin farklı olması). Cenaze ve posta taşımaları CMR kapsamı dışındadır.
Demiryolu taşımalarında temel düzenleme Osmanlı döneminden kalma Rumeli Demiryolları İşletme Nizamnamesi'dir. Uluslararası demiryolu taşımaları ise COTIF Konvansiyonu ile düzenlenir. COTIF; yolcu (CIV) ve eşya (CIM) taşımaları için tektip kurallar getirmiş ve OTIF adlı bir örgüt çatısı altında toplanmıştır.
Havayolu taşımalarında temel kaynak 2920 sayılı Türk Sivil Havacılık Kanunu'dur. Ancak uluslararası havayolu taşımalarında Varşova Sistemi ve 1999 Montreal Konvansiyonu esastır. Montreal Konvansiyonu, taşıyıcının sorumluluğunu sınırlayan modern kurallar bütünüdür.
Havayolu taşımalarında da CMR'de olduğu gibi ücret karşılığı taşıma, hava aracı kullanımı ve uluslararası nitelik şartları aranır. Müteakip (zincirleme) taşımalar, taraflarca tek bir iş olarak kabul edildiği sürece tek bir taşıma sayılır.