Ünite 2: Sosyal Hizmet Tarihi ve Çevresi İçinde Birey Yaklaşımı — Önemli Kavramlar

Bireyin yalnızca kendisiyle değil; ailesi, çalışma çevresi ve toplumsal yapılarla olan etkileşimlerini merkeze alan sosyal hizmet perspektifidir. Bu yaklaşım, müracaatçının sorunlarını değerlendirirken içinde bulunduğu tüm çevresel sistemleri hesaba katar.

Çevreleriyle sürekli iletişim halinde olan ve bu etkileşim ve süreçlerin bir sonucu olarak sürekli değişen ve gelişen sistemlerdir. Klinik sosyal hizmette müracaatçılar genellikle açık sistemler olarak ele alınır.

Geçirimsiz sınırlara sahip olan ve dış dünya ile hiçbir şekilde iletişim ve etkileşim içinde bulunmayan sistem türüdür. Bu tür sistemler dışarıdan girdi alamaz ve dışarıya çıktı veremez.

Bir sistemin limitlerini veya çizgilerini belirten, spesifik bir sistemin nerede başlayıp bittiğini, içeride mi yoksa dışarıda mı olduğunu tesis etmek için temel oluşturan kavramdır.

Harici dünya ile veya dahili kaynaklardan değişim ve alışveriş aracılığıyla sistemin faaliyet döngüsünü sürdürmesini sağlayan yaşamsal sürece atıfta bulunmaktadır.

Bir sistemin dışarıya, ithal ettiğinden (tükettiğinden) daha fazla enerji ihraç ettiği olumsuz durumu tanımlayan kavramdır. Bu durum zamanla sistemin giderek çürümesi ve gerilemesiyle son bulur.

Sistemin tükettiğinden (ithal ettiğinden) daha fazla enerji ithal ettiği durumu ifade eden, entropinin zıttı olan bir kavramdır. Sistemler için çok daha fazla büyüme odaklı bir yapıyı temsil eder.

Herhangi bir sistemin 'kendini düzeltme' ya da bozulmuş bir durumdan rahat bir denge durumuna geri dönme ihtiyacını ve bu dengeyi sağlama eğilimini ifade eden kavramdır.

Açık sistemlerde sistemin, çevreden gelen bilgiyi değişim ve gelişim için bir temel olarak kabul ettiği ve kullandığı dinamik süreci tanımlar.

Germain ve Gitterman tarafından geliştirilen, genelci yaklaşım çerçevesinde birey ve çevrenin sınırda birbiriyle karşılaştığında oluşan etkileşim ve işlemlere vurgu yapan dengeli çekirdek modeldir.