Afet yönetimi, toplumların karşılaştığı sosyal, ekonomik ve fiziksel zararlara karşı geliştirdiği çok disiplinli bir etkinliktir. Tarihsel süreçte afet yönetimi, Nuh Peygamber'in tufan öncesi gemi inşa ederek canlıları kurtarmasıyla sembolik olarak başlamıştır. Bu durum, afet öncesi hazırlığın önemini vurgulayan ilk örnek olarak kabul edilir. Roma İmparatoru Augustus, M.S. 6 yılında yangınlara müdahale etmek amacıyla 'The Vigiles' adlı itfaiye birliklerini kurarak kurumsal bir afet yönetimi örneği sergilemiştir. İnkalar ise And Dağları'nda toprak kaymalarına karşı yenilikçi arazi teraslama yöntemleri geliştirerek coğrafi risklere karşı mühendislik çözümleri üretmişlerdir. 1755 Lizbon Depremi, afet yönetimi tarihinde bir dönüm noktasıdır. Portekiz Kralı I. Joseph, Sebastian Jose Carvalho e Melo'yu koordinasyonun başına getirerek enkaz kaldırma, geçici yerleşim ve gıda fiyat kontrolü gibi modern afet yönetimi uygulamalarını başlatmıştır. Bu deprem sonrası 'kafesleme' yöntemi gibi mühendislik teknikleri geliştirilmiş ve sismolojik çalışmaların önü açılmıştır. Osmanlı'da afetlerle mücadele, II. Beyazıt dönemindeki 1509 İstanbul depremi ile yazılı kaynaklara girmiştir. Padişah, depremzedelere yardım etmiş, dolgu zeminlere yapı yasağı getirmiş ve şehrin inşası için 50 bin usta görevlendirmiştir. 1572'de yangınlara karşı her evde kazma, kürek ve su bulundurma zorunluluğu getirilmiştir. 1720 yılında kurulan Tulumbacı Ocağı, yangın söndürme işlerinde ilk teşkilatlanma örneğidir. 1894 İstanbul depremi ise afet yönetiminde bir başka kırılma noktasıdır. Sultan II. Abdülhamid, 'İane-i Müsabin Komisyonu'nu kurdurmuş, binalarda ahşap yerine taş ve briket kullanımını teşvik etmiş ve depreme dayanıklılık denetimleri başlatmıştır. Osmanlı'da büyük afetlerin yönetimi Şüra-yı Devlet ve Sadaret gibi merkezi birimlerce, küçük afetler ise yerel yöneticilerce yürütülmüştür. Ancak bu dönemde afet öncesi risk yönetimi yerine daha çok afet sonrası müdahale ve yara sarma odaklı bir yaklaşım benimsenmiştir. Türkiye'de afet yönetimi 1999 Marmara Depremi'ne kadar büyük oranda 'afet sonrası müdahale' odaklı yürütülmüştür. 1940'larda Erzincan Depremi sonrası çıkan 3773 sayılı yasa ve 1959 tarihli 7269 sayılı 'Afetler Kanunu', Cumhuriyet döneminin temel mevzuatını oluşturmuştur. 1958'de kurulan İmar ve İskan Bakanlığı, afet hizmetlerini üstlenmiştir. 1999 Marmara Depremi, Türkiye'de afet yönetiminde bir kırılma noktasıdır. Bu süreçte DASK kurulmuş ve 'kriz yönetimi'nden 'risk yönetimi'ne geçiş hedeflenmiştir. 2009 yılında AFAD'ın kurulmasıyla afet yönetimindeki dağınık yapı (Sivil Savunma, Afet İşleri Genel Müdürlüğü vb.) tek çatı altında toplanmıştır. 2011 Van depremleri sonrası 6306 sayılı Kentsel Dönüşüm Yasası ve 2014 yılında yürürlüğe giren Türkiye Afet Müdahale Planı (TAMP) ile afet yönetimi daha sistematik hale getirilmiştir. 2023 Kahramanmaraş depremleri ise 'asrın felaketi' olarak adlandırılmış ve afet öncesi hazırlık ile yerel yönetimlerin yetkilendirilmesinin hayati önemini bir kez daha ortaya koymuştur.