Paul DiMaggio ve Walter Powell'ın 1983 yılında yayımladıkları çalışma, Kurumsalcı Yaklaşım'ın temelini oluşturan 'izomorfizm' (eş biçimlilik) kavramını ve bunun zoraki, taklitçi ve normatif olmak üzere üç farklı mekanizmayla nasıl gerçekleştiğini açıklamıştır.
Hastanelerin veya polikliniklerin, yüksek maliyetli ve hızlı eskiyen tıbbi cihazları satın almak yerine başka bir sağlık kuruluşunun imkanlarından faydalanarak kullanması, sağlık yönetiminde teknolojik 'Dış Kaynak Kullanımı' (Outsourcing) uygulamalarına somut bir örnektir.
Huzurevleri, çocuk evleri veya yaşlı bakım merkezleri gibi sosyal hizmet örgütlerinin asli görevleri olan bakım ve rehabilitasyona odaklanabilmek için yemek, temizlik ve ulaşım gibi destek hizmetlerini dışarıdan satın almaları, operasyonel dış kaynak kullanımına örnektir.
Nüfus Ekolojisi Yaklaşımı'na göre, belirli bir bölgedeki hastaneler, poliklinikler, eczaneler ve aile sağlığı merkezleri bir 'örgüt topluluğu' (nüfus) oluşturur. Bu topluluk içindeki kurumlar çevresel değişimlere verdikleri ortak tepkilere göre elenir veya yaşarlar.
Vekalet Kuramı'na göre, vekilin (yöneticinin) örgüt içi operasyonlar hakkında vekalet verenden (hissedardan) daha fazla ve detaylı bilgiye sahip olması durumuna 'bilgi asimetrisi' denir. Bu durum vekilin kendi çıkarları doğrultusunda fırsatçılık yapmasına zemin hazırlayabilir.
Değişim mühendisliği projelerinde, örgüt içinde eş zamanlı olarak yürütülen farklı süreç yenileme ve yeniden yapılandırma projelerinin birbiriyle uyumlu, entegre ve çatışmasız bir şekilde ilerlemesini sağlamaktan sorumlu kişiye 'değişim mühendisliği çarı' adı verilir.