Bir fonksiyonun değişkeni belirli bir noktaya yaklaştığında, fonksiyonun aldığı değerlerin yöneldiği sabit sayı. Örneğin, f(x)=3x-1 fonksiyonunda x, 1'e yaklaşırken f(x) 2'ye yaklaşır.

Bağımsız değişken x'in, a noktasına a'dan küçük değerlerle yaklaşması durumu. x → a⁻ sembolü ile gösterilir.

Bağımsız değişken x'in, a noktasına a'dan büyük değerlerle yaklaşması durumu. x → a⁺ sembolü ile gösterilir.

Limit hesabı sonucunda ortaya çıkan 0/0 veya ∞/∞ gibi ifadeler. Bu durumlarda limitin varlığı hemen anlaşılamaz, sadeleştirme gerektirir.

a_n*x^n + ... + a_0 şeklinde tanımlanan fonksiyonlar. Tüm reel sayılarda sürekli olup limitleri doğrudan f(a) değerine eşittir.

Bir fonksiyonun a noktasındaki limitinin, o noktadaki fonksiyon değerine eşit olması durumu. lim f(x) = f(a).

Fonksiyonun tanımlı olmaması, limitinin olmaması veya limit değerinin fonksiyon değerinden farklı olması durumu. Grafikte kopma olarak görülür.

Parçalı fonksiyonlarda kuralın değiştiği veya mutlak değerin içinin sıfır olduğu noktalar. Limit ve süreklilik incelenirken bu noktalara özel dikkat edilmelidir.

Köklü ifadelerde pay veya paydadaki belirsizliği gidermek için kullanılan, köklü ifadenin işaret değiştirmiş hali. Örneğin √x-2 için eşlenik √x+2'dir.

x değişkeninin sınırsızca büyümesi (x→∞) veya küçülmesi (x→-∞) durumunda fonksiyonun yaklaştığı değer.

İki polinomun birbirine bölümü şeklinde olan fonksiyonlar. Limitleri pay ve paydanın derecelerine göre belirlenir.

Fonksiyonun x → a⁺ iken yaklaştığı değer. Eğer soldan limit ile eşitse fonksiyonun o noktada limiti vardır.

Fonksiyonun x → a⁻ iken yaklaştığı değer. Limit varlığı için sağdan limit ile eşit olması şarttır.

f(x) = c şeklinde tanımlanan, her x için aynı değeri veren fonksiyon. Limiti her zaman c'ye eşittir.

Fonksiyonun tanımlı olduğu reel sayıların alt kümesi. Limit alınırken a noktasının tanım kümesinde olması gerekmez.