Kıyı bölgeleri, tarihsel süreç içerisinde insan topluluklarının yerleşim kurmak için en çok tercih ettiği alanlar olmuştur. Bu bölgelerin tercih edilmesindeki temel faktörler; sahip oldukları zengin doğal kaynaklar, ticaret ve ulaşım için sundukları elverişli ortamlar ve savunma kolaylığıdır. Kıyılar, sadece su kenarı olmanın ötesinde, ekonomik ve kültürel bir çekim merkezi haline gelmiştir. Ancak, kıyı alanlarına yönelik artan insan baskısı, beraberinde ciddi çevre sorunlarını ve doğal kaynakların geri dönülemez şekilde tahribatını getirmiştir. Bu durum, ülkeleri 'sürdürülebilirlik' kavramını kıyı politikalarına entegre etmeye zorlamıştır. Kıyı yönetimi; kaynak kullanımını sınırlandırmak, kamu yararını korumak ve spekülatif yapılaşmaları engellemek adına geliştirilen stratejik bir araç olarak ortaya çıkmıştır. Kıyı planlaması sadece teknik bir süreç değil, akademik bir yaklaşım gerektiren çok boyutlu bir disiplindir. Akademisyenlerin hükümet organlarıyla iş birliği yapması, pilot projeler üretmesi ve bu yaklaşımların yasal temellere oturtulması hayati önem taşır. Geleceğe dönük, ihtiyaçlara cevap verebilen ve yasal çerçevesi net kıyı politikaları, bu alanların korunması için temel şarttır. Kara ve deniz arasındaki sınır, haritalar üzerinde net bir çizgi gibi görünse de aslında dinamik bir geçiş bölgesidir. İngilizcede 'zone' (kuşak) ve 'area' (alan) kavramları arasındaki fark, kıyı yönetimi tartışmalarında 'kıyı kuşağı yönetimi' teriminde birleştirilmiştir. 'Kuşak' ifadesi, burada coğrafi olarak tanımlanmış bir planlama bölgesini temsil eder. Türk Dil Kurumu kıyıyı 'kara ile suyun birleştiği yer' olarak tanımlasa da, bu tanım kıyının dinamik yapısını tam olarak karşılamaz. Kıyı, meteorolojik olaylara bağlı olarak sürekli değişen, jeomorfolojik açıdan suyun karaya temas ettiği ve su/kara yönünde uzanan bir sınır hattıdır. Kıyı, sadece sabit bir çizgi değil, genişliği hava koşullarına ve su hareketlerine göre değişkenlik gösteren bir alandır. İzbırak (1969) tarafından yapılan tanım, kıyının hem bir yeryüzü biçimi olduğunu hem de sınırlarının meteorolojik etmenlerle esneyebilen bir yapı arz ettiğini vurgular. Türkiye'de kıyı planlamasının temelini Kıyı Kanunu ve İmar Kanunu oluşturur. Planlamanın temel amacı, kıt ve üretilemeyen bir kaynak olan kıyıların sürdürülebilirliğini sağlamaktır. Bu planlama süreci; hukuk devleti ilkesine uygun, katılımcı, tarafsız ve politik kaygılardan uzak bir strateji izlemelidir. Mevzuata göre kıyı çizgisi, taşkın durumları hariç suyun karaya değdiği noktaların birleşimidir. Kıyı kenar çizgisi ise kumsal, çakıllık, bataklık gibi alanların doğal sınırını ifade eder ve doldurma yapılsa dahi değiştirilemez. Kıyı, bu iki çizgi arasında kalan alandır. Sahil şeridi ise kıyı kenar çizgisinden itibaren kara yönüne doğru en az 100 metre genişliğindeki alandır. Bu şerit iki bölüme ayrılır: Birinci bölüm (ilk 50 metre) sadece yeşil alan, çocuk bahçesi ve yaya yolu gibi rekreaktif amaçlarla kullanılırken, ikinci bölüm (sonraki 50 metre) günübirlik turizm tesisleri ve altyapı hizmetlerine ayrılmıştır.