Uluslararası pazarlarda faaliyet gösteren işletmeler için bilgi, stratejik kararların alınmasında en kritik kaynaktır. Pazarlama bilgi sistemi (PBS), pazarlama karar alıcılarına sunulmak amacıyla yerinde bilgi toplanması, sınıflandırılması, analizi, değerlendirilmesi, depolanması ve dağıtımı için formal ve rutin hâle getirilmiş sürekli bir dizi işlemlerden oluşur. Bu sistemin temel amacı, işletmenin pazar çevresindeki değişimleri anlık olarak izlemesini sağlamak ve karar vericilere kesintisiz bir bilgi akışı sunmaktır. Pazarlama bilgi sisteminin pazarlama araştırmasından en önemli farkı, işletmelerde belirli bir problem ya da fırsat ortaya çıkmaksızın, güncel pazarlama kararlarının rahat, doğru ve yerinde alınması için işletmeye sürekli ve rutin bir şekilde bilgi sağlamasıdır. PBS bünyesinde üç tür bilgi barındırır: Firma içinden ve dışından sürekli elde edilen 'periyodik tekrarlanan bilgiler' (satış cirosu, hisse senedi değerleri vb.), firmanın özel çaba harcayarak rakiplerin yeni stratejileri hakkında topladığı düzensiz 'istihbarata dayalı bilgiler' ve bağımsız kuruluşların belirli konularda yaptırdıkları 'tekrarlanmayan araştırmalar'. Sistem dört temel unsurdan meydana gelmektedir. Birincisi, mevcut performansı ölçmek için kullanılan geçmiş satış rakamları, stok düzeyleri ve müşteri şikayetleri gibi verileri barındıran 'iç raporlama sistemi'dir. İkincisi, dış çevredeki günlük gelişmeleri, fırsatları, tehditleri ve rakip reklamlarını takip eden 'pazarlama istihbarat sistemi'dir. Üçüncüsü, süpermarketlerin kasa çıkış noktalarındaki satış işlemlerini toplayıp yorumlayan araçlar gibi donanım ve yazılımlardan oluşan 'pazarlama karar destek sistemleri'dir. Sonuncusu ise şirketin karşılaştığı özel çevresel durumlara yönelik bilgi toplayan 'pazarlama araştırma sistemi'dir. Pazarlama araştırması, pazarlama konusunda herhangi bir problemin belirlenmesi ve bu problemin çözülmesi amacına yönelik olarak bilimsel yönteme uygun, geçerli ve güvenilir bilgilerin toplanması, analiz edilmesi, yorumlanması ve önerilerde bulunulması sürecidir. Pazar araştırması ise potansiyeli olan iç ve dış pazarları tespit etmek üzere temel bilgi ve istihbarat elde etmeyi amaçlayan, pazarın yapısını ve büyüklüğünü sorgulayan daha dar kapsamlı bir süreçtir; yani pazar araştırması, pazarlama araştırmasının bir alt türüdür. Uluslararası pazarlama araştırması ile ulusal pazarlama araştırması arasındaki en belirgin fark, kullanılan bilimsel yöntem ve tekniklerin kendisinden değil, araştırmaların gerçekleştirildiği ortamların farklılığından kaynaklanmaktadır. Ulusal pazarlarda araştırmacılar aşina oldukları tek bir kültürel, yasal ve ekonomik yapıda çalışırken; uluslararası pazarlarda çoklu değişkenlerin, dil, kültür, tüketim alışkanlıkları, aile yapısı, gelenekler ve toplumların gelişmişlik düzeylerinin yarattığı karmaşık bir çeşitlilik söz konusudur. Uluslararası pazarlama araştırmaları yürütülürken karşılaşılan temel zorluklar arasında çevresel farklılıklar nedeniyle araştırma tasarımının aşırı karmaşık hale gelmesi, hedef ülkelerde ikincil veri yokluğu veya yetersizliği, doğrudan tüketicilerden birincil veri toplama güçlüğü, birden fazla ülkedeki saha araştırmalarının koordinasyon zorluğu ve farklı ülkelerden elde edilen verilerin birbiriyle karşılaştırılabilirlik düzeyinin düşük olması yer almaktadır. Uluslararası pazarlama araştırması süreci birbirini takip eden sistematik aşamalardan oluşur. Bu aşamalar sırasıyla; araştırma probleminin tanımlanması, araştırma dizaynının geliştirilmesi, bilgi ihtiyacının tanımlanması, veri toplama, veri analizi ve yorumlama ile raporlama aşamalarıdır. Sürecin en kritik adımı araştırma probleminin doğru tanımlanmasıdır, çünkü yanlış tanımlanmış bir problem işletmeyi tamamen hatalı stratejilere yönlendirebilir. Uluslararası bağlamda araştırma probleminin tanımlanmasındaki en büyük engel 'Kendine Referans Kriteri'dir (Self-Reference Criterion - SRC). SRC, bireyin karar alma aşamasında kendi kültürel değerlerine, deneyimlerine ve bilgisine bilinçsiz bir şekilde başvurmasıdır. Bu durum, araştırmacının yabancı pazardaki tüketicilerin ihtiyaçlarını ve davranışlarını kendi kültürel süzgecinden geçirerek yanlış yorumlamasına yol açar ve kültürel farklılıkların önemini kavramasını engeller. SRC etkisinden sıyrılmak ve problemi doğru tanımlamak için araştırmacılar dört adımlı bir yaklaşım izlemelidir: İlk olarak problem yerel kültürel faktörlere göre tanımlanır. İkinci adımda problem, yabancı ülkenin kültürel faktörlerine göre hiçbir yargılama yapılmadan tanımlanır. Üçüncü adımda bu iki tanım arasındaki farklar incelenerek SRC'nin etkisi izole edilir. Son adımda ise problem, SRC etkisi tamamen dışarıda bırakılarak yabancı pazar koşullarına uygun şekilde yeniden formüle edilir. Pazarlama araştırmalarında anakütlenin tamamının incelenmesine 'tamsayım' denirken, anakütleyi temsil etme yeteneği olan bir alt grubun seçilerek incelenmesi sürecine 'örnekleme' adı verilir. Uluslararası pazarlarda zaman ve kaynak kısıtları nedeniyle nüfus sayımı yapmak pratik olmadığından, araştırmacılar örnekleme sürecine başvururlar. Örnekleme süreci yedi adımdan oluşur: Anakütleyi tanımlama, örnekleme çerçevesini belirleme, örnekleme bireylerini saptama, örnekleme yöntemini saptama, örnek büyüklüğünü belirleme, örnekleme planını saptama ve örnek bireylerini seçme. Örnekleme yöntemleri tesadüfi ve tesadüfi olmayan örnekleme olarak ikiye ayrılır. Tesadüfi örneklemede, anakütledeki her bir birimin örneğe seçilme olasılığı önceden bilinir. Bu durum, örnekleme hatasının istatistiksel olarak hesaplanabilmesine ve araştırma sonuçlarının tüm anakütleye güvenle genellenebilmesine olanak tanır. Tesadüfi olmayan örneklemede ise birimlerin seçilme şansı eşit veya belirli değildir; bu nedenle anakütleyi temsil yeteneği zayıftır. Tesadüfi olmayan örnekleme yöntemleri, genellikle araştırma çerçevesini belirlemenin imkansız olduğu durumlarda, araştırmanın keşfedici (eksploratör) ilk aşamalarında, anket formunu saha öncesinde test ederken veya anakütlenin son derece homojen özellikler gösterdiği durumlarda tercih edilmektedir. Örnekleme planı aşamasında ise, hedeflenen katılımcıya ulaşılamadığında ne yapılacağı (örneğin yan daireye geçilmesi gibi) net kurallara bağlanır. Pazarlama araştırmalarında veri kaynakları ikincil ve birincil veri kaynakları olarak ikiye ayrılır. İkincil veriler, mevcut araştırma probleminden bağımsız olarak başkaları tarafından daha önce toplanmış, analiz edilmiş ve yayınlanmış verilerdir. Birincil veriler ise mevcut probleme özel olarak doğrudan kaynaktan ilk kez toplanan orijinal verilerdir. Bir araştırmaya başlarken her zaman öncelikle ikincil veriler incelenmeli, yetersiz kalındığı durumlarda birincil verilere başvurulmalıdır. İkincil veriler; uluslararası kuruluşlar (BM, Dünya Bankası, IMF), devlet organları, danışmanlık firmaları, ticari ataşeler ve TUİK gibi veritabanlarından elde edilebilir. İkincil verilerin en büyük avantajları çabuk, kolay ve ucuz elde edilebilir olmalarıdır. Ancak az gelişmiş ülkelerde ikincil verilerin güncel olmaması, doğruluğunun ve güvenilirliğinin teyit edilememesi, farklı ülkelerin verilerinin karşılaştırma kriterlerinin uyuşmaması gibi ciddi dezavantajları bulunmaktadır. Birincil veri toplama yöntemleri ise kalitatif (nitel) ve kantitatif (nicel) teknikler olarak ikiye ayrılır. Kalitatif araştırmalar (derinlemesine mülakat, odak gruplar, projektif teknikler, gözlem) tüketicilerin doğrudan ölçülemeyen duygu, düşünce ve motivasyonlarını anlamayı amaçlar ve esnek bir yapıya sahiptir. Kantitatif araştırmalar (anket, deneysel serimler) ise geniş örneklemlerle çalışarak sayısal genellemeler yapılmasına, neden-sonuç ilişkilerinin istatistiksel olarak ortaya konulmasına imkan tanır.