Uluslararası pazarlara giriş stratejileri, işletmelerin risk, kontrol ve kaynak taahhüdü düzeylerine göre farklılaşmaktadır. Sözleşmeye dayalı giriş yöntemleri (contract-based entry modes); lisans anlaşmaları, imtiyazlı lisans anlaşmaları (franchising), sözleşmeli üretim, anahtar teslim projeler, yönetim sözleşmesi ve montaj operasyonlarından oluşmaktadır. Bu yöntemler, doğrudan sermaye yatırımı yapmadan, sahip olunan endüstriyel mülkiyet, teknoloji, marka veya yönetim uzmanlığı gibi soyut varlıkların bir sözleşme çerçevesinde dış pazardaki yerel firmalara kiralanması veya devredilmesini esas alır. Lisans anlaşmaları, dış pazarlara girişte endüstriyel ya da ticari uzmanlığın belirli bir bedel (royalti veya lisans ücreti) karşılığında kiralanmasını veya satın alınmasını sağlayan hukuki sözleşmelerdir. Lisans veren firma (licensor), patent, ticari sır, marka, teknoloji veya üretim sürecini lisans alan firmaya (licensee) kullandırır. Bu yöntem, lisans verene çok az risk ve sermaye ile yeni pazarlara hızlı nüfuz etme imkanı sunarken, lisans alana ise Ar-Ge maliyetlerinden tasarruf etme ve hazır bir marka değeriyle pazara girme avantajı sağlar. Lisans anlaşmalarının en büyük dezavantajı, lisans alan firmanın zamanla teknoloji ve know-how transferi yoluyla lisans verene karşı güçlü bir rakip haline gelme riskidir. Ayrıca lisans anlaşmaları, uluslararası pazara giriş yöntemleri arasında %2 ile %7 arasında değişen kazanç oranıyla en az kâr getiren strateji olarak bilinmektedir. Lisans alan firmanın kalite standartlarını koruyamaması durumunda lisans verenin küresel marka imajı ve prestiji ciddi zarar görebilir. Franchising, lisans anlaşmalarının daha gelişmiş, kapsamlı ve dikey pazar entegrasyonu sağlayan bir şeklidir. Bu sistemde imtiyazı veren üretici firma (franchisor), belirli bir zaman dilimi ve coğrafi alan sınırları dahilinde, ticari markasını, iş yapış yöntemlerini, yönetim sistemini ve standart paketini bir bedel karşılığında imtiyazı alan bağımsız girişimciye (franchisee) devreder. Franchising, özellikle hizmet sektörü ve emek-yoğun faaliyetler için en uygun uluslararasılaşma stratejilerinden biridir. Franchising sözleşmeleri, lisans anlaşmalarına kıyasla çok daha yüksek kontrol mekanizmaları içerir. Sözleşmeler genellikle standarttır ve pazarlığa kapalıdır. Sözleşme metninde bölgesel hükümler, reklam ve eğitim destekleri, stok ve tedarik politikaları, fiyat politikaları, royalti ödemeleri ve denetim hükümleri gibi çok detaylı kurallar yer alır. Franchise veren firma, yer seçimi, mağaza kurulumu, ortak reklam, eğitim ve merkezi satın alma gibi konularda franchisee'ye sürekli destek sağlar. Bu yöntemin başarısı, fiziksel ve kültürel mesafelerden kaynaklanan gözetim maliyetlerine, firmanın uluslararası deneyimine ve hedef pazardaki marka değerine doğrudan bağlıdır. Franchising, düşük sermaye yatırımı ile küresel pazarlarda hızla yayılmak isteyen firmalar için idealdir. Yerel girişimcilerin pazar bilgisi ve motivasyonu ile ana firmanın küresel marka gücü birleştirilerek yabancı pazarlardaki kültürel ve bürokratik engeller kolayca aşılır. Sözleşmeli üretim (fason üretim veya contract manufacturing), uluslararası firmanın ürünlerinin üretimini dış pazardaki yerel bir üreticiye yaptırması, pazarlama ve satış faaliyetlerini ise bizzat kendisinin üstlenmesidir. Bu yöntem bir dış kaynak kullanımı (outsourcing) stratejisidir. İsveçli giyim devi H&M, dünya genelinde onlarca ülkede faaliyet göstermesine rağmen kendine ait üretim tesisine sahip olmayıp, tüm üretimini sözleşmeli üreticiler aracılığıyla gerçekleştirerek bu modele en somut örneği teşkil etmektedir. Sözleşmeli üretim, yüksek lojistik ve üretim maliyetlerinden kaçınmak, ithalat engellerini aşmak ve doğrudan yatırım yapmadan önce pazar testi gerçekleştirmek amacıyla tercih edilir. Bu strateji sayesinde firma büyük sermaye risklerine girmeden esneklik kazanır ve iş hukuku ile sosyal güvenlik sorunlarından uzak kalır. Ancak, fason üreticinin gelecekte rakip olma riski, üretim kalitesinin sürekli denetlenmesi zorunluluğu ve yerel üreticinin kâr marjı nedeniyle üretim kârından mahrum kalınması bu yöntemin dezavantajlarıdır. Montaj operasyonları ise ürünün parçalarının ana ülkede üretilip, nihai montajının hedef dış pazarda gerçekleştirilmesini içeren bir stratejidir. Bu yöntemin tercih edilebilmesi için parça ve girdilerin taşıma maliyetlerinin, bitmiş ürünün taşıma maliyetinden belirgin şekilde düşük olması gerekir. Montaj operasyonları, gümrük tarifelerini düşürmek ve yerli içerik (local content) yasalarına uyum sağlamak açısından avantajlıdır. Ancak bazı ülkelerin yüksek oranlarda yerli parça kullanımını zorunlu tutması firmanın esnekliğini sınırlayabilir. Anahtar teslim projeler (turnkey projects), karmaşık ve yüksek teknoloji gerektiren endüstriyel tesislerin (kimya, ilaç, petrol rafinerisi vb.) çok uluslu bir şirket tarafından tasarlanması, inşa edilmesi, personelinin eğitilmesi ve işletime hazır halde yerel müşteriye veya devlete teslim edilmesini kapsar. Bu yöntem aslında bir teknoloji süreci ihracatıdır. Proje tamamlanıp sistem çalışır vaziyette teslim edildikten sonra mülkiyet ve kontrol tamamen alıcıya geçer ve taraflar arasındaki ilişki sona erer. Yönetim sözleşmesi (taşeronluk sözleşmesi) ise, uluslararası bir işletmenin sahip olduğu yönetim know-how'ını ve teknik uzmanlığını, sermayeyi sağlayan yabancı bir işletmeye bir bedel karşılığında sunmasıdır. Bu yöntemde mülkiyet yerel yatırımcıda kalırken, operasyonel yönetim uluslararası uzman firmaya devredilir. Hilton gibi küresel otel zincirleri bu stratejiyi sıklıkla kullanmaktadır. Yönetim sözleşmeleri, doğrudan yatırıma kapalı olan veya yüksek politik risk barındıran pazarlara sıfır sermaye riskiyle girmeyi sağlar. Yatırıma dayalı pazara giriş stratejileri; ortak girişim (joint venture), satın almalar ve birleşmeler ile doğrudan yatırımlardan oluşmaktadır. Bu stratejiler, sözleşmeye dayalı yöntemlere kıyasla çok daha yüksek sermaye taahhüdü, yüksek kontrol gücü ve yüksek risk üstlenilmesini gerektirir. İşletmeler genellikle dış pazarlarda deneyim kazandıktan ve pazar potansiyelinden emin olduktan sonra bu yöntemlere yönelirler. Ortak girişim (joint venture), iki veya daha fazla bağımsız firmanın mülkiyet, risk, kâr ve yönetim kontrolünü paylaşarak yeni ve ayrı bir yasal kimliğe sahip ortak bir şirket kurmasıdır. Ortak girişimler, yerel yasaların %100 yabancı mülkiyetine izin vermediği durumlarda, yerel dağıtım ağlarına hızlı erişim istendiğinde veya finansal kaynaklar sınırlı olduğunda tercih edilir. Ortaklar yönetim kontrolünü paylaştığı için karar alma süreçlerinde çatışmalar yaşanması ve koordinasyon maliyetlerinin yüksek olması en önemli dezavantajlarıdır. Satın alma (acquisition), mevcut bir şirketin hisselerinin ve varlıklarının satın alınarak bünyeye katılmasıdır; birleşme (merger) ise birden fazla şirketin varlıklarını birleştirerek yepyeni bir yasal kimlik oluşturmasıdır. Doğrudan yabancı yatırım (FDI) ise, firmanın sıfırdan kendi üretim tesislerini kurması (greenfield investment) veya mevcut tesisleri edinmesidir. Doğrudan yatırım, firmaya operasyonlar üzerinde %100 kontrol sağlar, gümrük duvarlarından kaçınma imkanı verir ve yerel teşviklerden yararlandırır; ancak devalüasyon, millileştirme ve pazarın çökmesi gibi en yüksek düzeyde finansal ve politik riskleri barındırır.