Ünite 13: Nefret Söylemi ve Ötekileştirmeye Karşı Bir İnsan Hakkı Olarak Barışı ve Barış Dilini Savunmak — Önemli Kavramlar

Hedef aldığı grubu yaralamak, aşağılamak ve toplumda istenmediğini göstermek amacıyla kullanılan her türlü ifadedir. Cowan ve Khatchadorian'a göre ırkçılık ve cinsiyetçilikten beslenen bu söylem, nefret suçlarının retorik ifadesidir.

Kimlik inşası sürecinde 'biz' ve 'onlar' ayrımı yaratarak farklılıkları keskinleştiren ve gruplar arasında hiyerarşi oluşturan bir dışlama mekanizmasıdır. Seyla Benhabip'e göre kimlik politikalarının zorunlu bir parçasıdır.

AGİT tanımına göre hedef alınan kişi, grup veya mülkiyetin gerçek veya algılanan bir kimlik grubuna aidiyeti nedeniyle saldırıya uğramasıdır. Azınlık kimlikleri veya ibadethaneler bu suçun hedefi olabilir.

Johan Galtung tarafından kavramsallaştırılan, toplumda sadece doğrudan fiziksel çatışma ve savaşın olmama halini ifade eden durumdur. Bu ortamda yoksulluk ve ırkçılık gibi yapısal şiddet türleri devam edebilir.

Toplumda sadece savaşın bitmesi değil, aynı zamanda sosyal adaletin sağlanması ve tüm kesimlerin insan hak ve özgürlüklerinin eksiksiz bir şekilde gerçekleştirildiği ideal barış ortamıdır.

Negatif barış ortamında varlığını sürdüren; ırkçılık, cinsiyet ayrımı, azınlıkların ezilmesi, yoksulluk ve ekonomik sömürü gibi sistemli baskı biçimleridir.

BM Genel Kurulu tarafından 1984 yılında kabul edilen ve bireylerin barış hakkına sahip olduğunu, barışı sağlamanın ise devletlerin ve uluslararası örgütlerin temel yükümlülüğü olduğunu belirten belgedir.

Medya çalışmalarında nefret söylemi ve ötekileştirmeden uzak durarak, güçsüzlerin ve sesi duyulmayanların haklarını savunan, adalet ve eşitliği önceleyen gazetecilik anlayışıdır.

Çatışma ve savaş ortamlarında tarafları kışkırtmak yerine, barış dilini savunan, sorunların barışçıl çözüm yollarını topluma aktaran ve gazetecileri katilleştiren manipülasyonlara karşı duran mesleki yaklaşımdır.

Nefret söyleminin bir niteliği olup, hedef alınan birey veya gruba toplumda istenmedikleri mesajını vererek onları tehdit altında hissettiren ve toplumla bütünleşmelerini zayıflatan suç türüdür.

Birey ve grupların kendi kimliklerini inşa ederken kendilerini olmadığı şeyden ayrıştırmasını içeren ve kaçınılmaz olarak farklılık ve hiyerarşi yaratma politikalarıdır.