Sorumluluk kavramı en temel düzeyde, kişinin kendi eylemlerinin sonuçlarını üstlenmesi ve yükümlülük almasıdır. Grunig ve White’a göre bu, organizasyonların kendi faaliyetlerinin başkaları üzerindeki etkilerini dikkate alması ve olumsuz sonuçları gidermeye çalışmasıdır. Sorumluluk; nedensel (eylemin nedenini ve hesabını sorma), kural izleme (yasal/sosyal normlara uyum) ve karar verme (etik tercihler) olmak üzere üç farklı boyutta ele alınır.
Kurumsal Sosyal Sorumluluk (KSS) ise bu genel sorumluluk anlayışının şirketlere uyarlanmış halidir. KSS, şirketlerin sadece kâr odaklı değil, üretim ve faaliyet süreçlerinde çevre, toplum ve tüm paydaşların menfaatlerini gözeten bir yaklaşımdır. Bu, işletmelerin yasal zorunlulukların ötesine geçerek, gönüllülük esasıyla toplumsal gelişime katkı sağlaması ve faaliyetlerinin çevresel/sosyal etkilerini yönetmesi anlamına gelir.
KSS uygulamaları genellikle üç şekilde hayata geçirilir: Kurumun kendi vakıflarını kurması (örneğin Sabancı Vakfı), sivil toplum kuruluşları veya kamu kurumlarıyla iş birliği yapılması (örneğin Turkcell’in Kardelenler Projesi) veya doğrudan kurumun kendi çalışanlarıyla yürüttüğü gönüllülük faaliyetleri (örneğin Yapı Kredi Sınırsız Mavi Gönüllüleri). KSS, hayırseverlikten farklı olarak stratejik bir iş modelidir ve uzun vadeli kurumsal politikalarla bütünleşmeyi gerektirir.
Kurumsal Hesap Verebilirlik, bir kurumun faaliyetlerinin dış çevreyi etkilediği gerçeğinden yola çıkarak, bu etkilerin sorumluluğunu üstlenmesi ve kamuoyuna düzenli açıklama yapmasıdır. Bu, bir tür sosyal kontrol mekanizmasıdır. Paydaşların (yatırımcılar, çalışanlar, tüketiciler) ekonomik kararları ve baskıları, kurumları bu hesap verebilirlik sürecine zorlar.
Kurumsal Şeffaflık ise ticari sırlar hariç olmak üzere, şirketin finansal ve finansal olmayan verilerinin zamanında, doğru ve erişilebilir şekilde paylaşılmasıdır. Şeffaflık sadece bilginin varlığı değil, paydaşların bu bilgiye ulaşma ve yorumlama sürecine katılımıdır. Günümüzde internet, şeffaflığın maliyetini düşürmüş ve beklentiyi standart hale getirmiştir.
Şeffaflık, kurumun iç çevresinden ziyade dış çevre için kritiktir; çünkü dış paydaşlar kurumun arka planındaki bilgilere erişemezler. Şeffaf bir yönetim, etik dışı davranışları önler, kurumsal itibarı güçlendirir ve yönetişim etkinliğini artırır.
Kurumsal Sürdürülebilirlik, gelecek kuşakların ihtiyaçlarını tehlikeye atmadan bugünkü ihtiyaçları karşılama yetisidir. Ekonomik, çevresel ve sosyal olmak üzere üç sacayağı vardır. Van Marrewijk, bu kavramı beş düzeyde açıklar: İtaat (yasal zorunluluk), kâr odaklılık, yardımseverlik, sinerjik (paydaşlarla kazan-kazan) ve holistik (tüm varlıklarla bütünleşme).
Kurumsal Vatandaşlık, kurumların tıpkı bireyler gibi toplumun bir parçası olarak hak ve görevlere sahip olduğu anlayışıdır. Bu, toplumsal sözleşme, kolektif sorumluluk, aktif katılım ve hukuki çerçeveye dayanır. Kurumsal vatandaşlık, markaya değer katar, nitelikli personel çeker ve risk yönetimini kolaylaştırır.
Kurumsal Yönetişim ise şirketin yönetimi, yönetim kurulu ve paydaşları arasındaki ilişkileri düzenleyen bir sistemdir. Eşitlik, şeffaflık, hesap verebilirlik ve sorumluluk ilkelerine dayanır. Kurumsal yönetişim, sadece bir idare şekli değil, tüm paydaşların katkısını içeren bir 'yönetişim' sürecidir; böylece kurumun varlıkları korunur ve uzun vadeli başarı sağlanır.