Günlük yaşantımızda sıklıkla kullandığımız siyaset kavramı, üzerinde tam bir uzlaşmaya varılmış ve sınırları kesin olarak çizilmiş tek bir tanıma sahip değildir. Bu nedenle, siyaset bilimi öğrencilerine birkaç cümlelik kısa ve evrensel bir tanım vermek oldukça zordur. Siyaseti anlamak için onun tarihsel arka planını, değişim süreçlerini ve özelliklerini incelemek gerekir. Bakanların ulaştırma politikaları, parlamenter ya da başkanlık sistemleri hakkındaki tartışmalar veya tarihteki 'Siyaset Çeşmesi' örneklerinde görüldüğü gibi kelime çok farklı bağlamlarda kullanılmaktadır. İnsanları siyasetle ilgilenmeye ve siyasete yönelmeye iten en önemli dinamiklerden biri, sosyal hayattaki farklı uygulamalar, düşünceler ve kurumsal yapılardır. Komşu ülkelerdeki yerel seçim uygulamaları veya vatandaşların doğrudan meclise kanun teklifi sunabilmesi gibi durumlar, bireylerin kendi koşullarıyla karşılaştırma yapmasına neden olur. Bu değerlendirmeler sonucunda bireylerde birtakım tercih, talep ve beklentiler şekillenir. Bireylerin kültürel ortamı, değer yargıları, toplumsal statüsü ve maruz kaldıkları enformasyon bu tercih sürecini doğrudan etkiler. Siyasete yönelten bir diğer temel dinamik ise bireyleri yakından ilgilendiren bağlayıcı kararlardır. Üniversite kontenjanları, Kamu Personeli Seçme Sınavı kadroları, vergi oranları, kamu çalışanlarına yapılacak zamlar, emeklilik yaşının yükseltilmesi veya belediyelerin çöp dönüşüm tesisi projeleri gibi yerel, ulusal ve uluslararası kararlar sıradan bireylerin yaşamını doğrudan etkiler. Bu tür kararlara toplumun kayıtsız kalması imkânsızdır ve bu durum insanları otoritelerle diyalog kurmaya, onları desteklemeye veya muhalefet etmeye iter. Sosyal hayatın kaçınılmaz bir diğer özelliği ise kıt kaynaklardan pay alma zorunluluğudur. Uluslararası otomobil firmalarının fabrika yeri arayışları, devletin teşvik politikaları veya Merkez Bankası'nın faiz kararları toplumdaki farklı kesimleri birbirine rakip kılar. Bu rekabet, grupların belirli taleplerle otoritelere yönelmesini sağlar. Otoriteye bağlı sosyal ilişkilerin şekillendirdiği bu davranışlar bütünü siyasal davranışı oluşturur. Buradan hareketle siyasetin iki temel özelliği ortaya çıkar: Birincisi bir sosyal ilişki biçimi olması, ikincisi ise toplumun geneline yönelik bağlayıcı kararlar alınması sürecine paralel olarak ortaya çıkmasıdır. Siyaset kavramı tarihsel süreç içinde üç ana grupta incelenmiştir: Devlet yönetimi olarak siyaset, çatışma temelinde siyaset ve siyaset sürecine odaklanan tanımlar. Bunlar arasında devlet yönetimi olarak siyaset yaklaşımı en yaygın olanıdır. Birçok düşünür siyasetin temel unsurunun devlet olduğunu, siyaset biliminin de devletin kurum ve süreçlerini inceleyen disiplin olduğunu belirtmiştir. Devlet, tüm sosyal organizasyonları kapsayan en geniş yaptırım otoritesine sahip olmasıyla diğer gruplardan ayrılır. Diğer sosyal organizasyonlar (üniversiteler, şirketler vb.) kendi iç kurallarına sahiptir ve bu kurallar üyeleriyle sınırlıdır. Bu organizasyonlara üyelik genellikle gönüllülük esasına dayanır. Ancak devlet, bireylerle bu ilişkiyi gönüllülük temelinde kurmaz; kuralları emredici ve meşru güç kullanma yaptırımına bağlanmıştır. Devlet, meşru fiziksel şiddet ve güç kullanma tekelini hiçbir alt organizasyonla paylaşmaz. Elektrik kesintisi, vergilerin resen tahsil edilmesi veya polisin silah taşıma yetkisi bu meşru gücün somut yansımalarıdır. Tarihsel kökenlere bakıldığında, Aristo M.Ö. 384-322 döneminde siyaset-politika kavramını 'polis' yani kente ait işler anlamında kullanmıştır. Aristo'ya göre insan siyasal bir varlıktır çünkü kenti kurabilme ve ortak iyiye ulaşabilme yeteneğine sahiptir. Polis, insanlığın ulaşabileceği en yüksek ve kendine yeten sosyal organizasyondur. Roma İmparatorluğu döneminde ise siyaset, kentten uzaklaşarak yönetilenlerin uyması gereken genel kuralların konulması ve imparatorluğun egemenliğinin sürdürülmesi süreci olarak anlam değiştirmiştir. İslam düşüncesinde de devlet yönetimi merkezi bir yer tutmuştur. Farabi, 'El-Medinet'ül Fadıla' adlı eserinde şehri halkını saadete ulaştıran faziletli bir organizasyon olarak tanımlamıştır. Selçuklu veziri Nizam'ül-mülk 'Siyasetname' adlı eserinde tamamen devlet yönetimi, kurumlar ve ordu konularını işlemiştir. İbn Haldun 'Umran' ilmi çerçevesinde siyaseti devlet yönetimi olarak ele almış; akla dayanan (siyaset-i akliye), dine dayanan (siyaset-i diniyye) ve güce dayanan (salt iktidar) olmak üzere üç siyaset biçimi olduğunu belirtmiştir. Siyaseti yalnızca devlet yönetimiyle özdeşleştirmek ilk bakışta sınırları belirlese de, devlet dışı siyasal eylem ve örgütleri kapsayamaması bakımından yetersizdir. Devlet merkezli yaklaşım, yöneten-yönetilen ilişkilerinin belirli bir tarihsel dönemine (örneğin monarşiler ve veraset sistemleri) karşılık gelir. Halkın karar alma süreçlerine katılımının sınırlı olduğu bu dönemlerde siyasetin saray ve devlet yönetimiyle sınırlı görülmesi normaldir. Ancak 18. yüzyıldan itibaren parlamentolu rejimlerin kurulmasıyla durum değişmiştir. Meşruti rejimler ve demokrasinin gelişimiyle birlikte, siyasal partiler ve sivil toplum örgütleri siyasi aktivitenin merkezine yerleşmiştir. Toplumdaki talep ve çıkar bileşimlerine duyarlı karar alma süreçleri geliştikçe, siyaseti sadece devlet kurumlarına indirgemek anlamını yitirmiştir. Ayrıca küreselleşme süreci de ulus-devletlerin tek yönlü karar alma inisiyatifini sınırlandırmış, çok uluslu şirketler ve uluslararası finans kuruluşları (IMF vb.) dünya politikasında ve ulusal kararlarda etkili aktörler haline gelmiştir. Karar alma merkezlerindeki bu çeşitlenme, devletin otorite tekelini ve siyasetin devlet merkezli algısını aşındırmaktadır. Bu bağlamda ortaya çıkan 'Yönetişim' kavramı, statik ve kapalı yönetim anlayışına tepki olarak doğmuştur. Yönetişim; merkezi yönetim, yerel yönetimler, sivil toplum örgütleri, özel sektör, meslek grupları ve üniversitelerin yönetim faaliyetine birlikte katılması gerektiğini savunur. Yönetişim anlayışında hukukun üstünlüğü, şeffaf karar alma süreçleri, hesap verebilirlik ve güçlü yerinden yönetim ilkeleri ön plandadır. Kararlar sadece seçimle gelen otoritelerce değil, tüm paydaşların sürece katıldığı bilgiye dayalı ve uzlaşmacı bir yapıyla alınır. Sonuç olarak, devlet siyasetin önemli bir unsurudur ancak tek ve temel unsur olmaktan çıkmış; gruplar arası rekabet ve katılım siyasetin tanımlanmasında belirleyici hale gelmiştir.