Avrupa Birliği'nde (AB) girişimciliğin teşvik edilmesine yönelik birlik düzeyindeki çalışmalar oldukça geç başlamış olup, ilk adımlar ancak 1990'ların sonunda atılabilmiştir. Tarihsel süreç incelendiğinde, 1970'li yıllara kadar üye ülkelerde temel politikanın büyük ölçekli işletmelerin kurulması ve desteklenmesi üzerine kurulduğu görülmektedir. Ancak zamanla küresel ekonomideki endüstriyel yapının dönüşmesi ve özellikle Amerika Birleşik Devletleri ile Japonya gibi ülkelerde KOBİ'lere yönelik çalışmaların hız kazanması, AB içerisinde de KOBİ'lerin stratejik öneminin anlaşılmasını zorunlu kılmıştır. Bu uyanışın bir sonucu olarak, topluluğun ilk KOBİ programı Aralık 1983'te kabul edilmiş, ardından 1986 yılında KOBİ Görev Gücü (SME Task Force) kurulmuştur. Bu birim, KOBİ'lerin idari ortamının iyileştirilmesi, finansman ve bilgiye erişimin kolaylaştırılması için çalışmalar yapmıştır. 1989 yılında kurulan ve 2000 yılında İşletmeler Genel Müdürlüğü (DG Enterprise) adını alan birim, girişimcilik potansiyelini artırmak adına prosedürlerin basitleştirilmesi ve destek ağlarının kurulması yönünde kritik misyonlar üstlenmiştir. Zaman içerisinde politikalar daha da kurumsallaşmış; 1996 Bütünleştirilmiş Programı, 1999 Girişimciliğin ve Rekabet Gücünün Teşvik Edilmesi için Eylem Planı (2004'te yenilenmiştir) ve 2000 yılındaki Lizbon Stratejisi gibi belgelerle genişletilmiştir. Özellikle 2003 tarihli Yeşil Kitap ve 2004 tarihli 'Eylem Planı: Girişimcilik için Avrupa Gündemi' ile girişimcilik, sadece KOBİ politikalarının bir alt unsuru olmaktan çıkıp bütüncül, kapsamlı ve stratejik bir politika alanı haline gelmiştir. Günümüzde AB'nin girişimcilik politikalarının temelini İşletmeler ve Girişimcilik Çok Yıllı Programı (2001-2005), BEST süreci (en iyi sonuç veren uygulamaların paylaşılması) ve çok sayıda kıyaslama (benchmarking) projeleri oluşturmaktadır. Komisyon, Açık Koordinasyon Yöntemi aracılığıyla üye devletlerin ulusal ve bölgesel stratejilerini yakınlaştırmaya çalışmakta, böylece ortak çıkarlar doğrultusunda iyi uygulamaların yaygınlaşmasını sağlamaktadır. AB düzeyindeki girişimcilik politikaları, üye devletlerin kendi iç politikalarına bir alternatif değil, onları tamamlayıcı ve destekleyici bir nitelik taşımaktadır. Üye devletler, kendi sosyo-ekonomik yapılarına uygun olarak farklı oranlarda girişimcilik seviyelerine sahiptir; örneğin Almanya'da 25 yetişkinden biri iş kurmaya teşebbüs ederken bu oran İspanya'da 30'da bir, İrlanda'da ise 100'de 1 civarındadır. Bu farklılıkları gidermek ve toplumsal algıyı olumlu yönde dönüştürmek için üye ülkeler çeşitli yöntemler uygulamaktadır. Toplumsal tutumları iyileştirmek adına başarılı girişimcilik öyküleri vitrine çıkarılmakta, Lüksemburg örneğinde olduğu gibi genç girişimcilere ödüller verilmektedir. Ayrıca İngiltere'deki Strathclyde Üniversitesi gibi kurumlar öğretmenlere yönelik esnek ve yaparak öğrenmeye dayalı girişimcilik eğitim programları sunmaktadır. Sosyal hedeflerin gerçekleştirilmesinde kooperatifler, dernekler ve vakıflar gibi toplumsal amaçlı işletmeler de Avrupa genelinde 3,5 milyon kişiyi istihdam ederek büyük önem taşımaktadır. Üye ülkelerin uyguladığı politikalar temel olarak bireysel düzeydeki teşvikler ve işletmelere yönelik teşvikler olmak üzere iki ana kolda incelenmektedir. Bireysel düzeyde piyasaya giriş engelleri azaltılmakta, Portekiz'deki İş Formaliteleri Merkezleri gibi yapılarla tescil süreçleri hızlandırılmaktadır. Finansman tarafında ise İngiltere'deki bölgesel girişim sermayesi fonları, Girişim Sermayesi Tröstleri (VCT) ve Avusturya'daki AWS gibi kamu finansman araçları girişimcilere büyük kolaylıklar sağlamaktadır. İşletme düzeyindeki teşviklerde ise düzenleme yüklerinin hafifletilmesi hedeflenmektedir. Danimarka'daki Kolay Ödeme Sistemi ve Webreg, Avusturya'daki help-business.gv.at portalı gibi e-idare uygulamaları bürokratik engelleri minimuma indirmektedir. Ayrıca vergi indirimleri, mikro krediler (Finlandiya Finnvera örneği), sanayi bölgeleri (İtalya Club dei Distretti Industriali), yavru işletmeler ve Alman EXIST Programı gibi bölgesel ağlar, işletmelerin büyümesini ve rekabet gücünü artırmaktadır. Eğitim ve öğretim faaliyetleri, girişimci ruhlu bireylerin potansiyellerini keşfetmelerinde, yaratıcılıklarını yeni yatırımlara dönüştürmelerinde ve pazarda rekabet güçlerini artırmalarında kritik bir rol oynamaktadır. Bu doğrultuda AB, gençlerin iş hayatına uyum sağlamasını, KOBİ yöneticilerinin yaratıcılığını ortaya çıkarmasını ve esnek yapılarla hızlı kararlar alınmasını destekleyen çok sayıda topluluk eğitim programı hayata geçirmiştir. Bu programların başında gelen Leonardo da Vinci Programı, mesleki eğitim politikalarını desteklemek, işe uyum, yeni teknolojiler ve girişimcilik konularında yetkinlik kazandırmak amacıyla uygulanmıştır. Socrates Programı ise katılımcı ülkeler arasında iş birliğini destekleyerek eğitimin niteliğini, yaşam boyu öğrenimi ve fırsat eşitliğini geliştirmeyi hedeflemiştir. Youth Programı (Gençlik Programı) ise gençlere hem AB içinde hem de dışında değişim programları ve gönüllü hizmet imkânları sunmaktadır. Teknolojinin eğitime entegre edilmesi amacıyla 2001 yılında kabul edilen e-Öğrenme (e-Learning) Eylem Planı, elektronik ortamda daha ucuz ve yaygın bilgi sunulmasına olanak tanımıştır. Benzer şekilde Europass Eğitim Girişimi işgücünün başka bir ülkede mesleki eğitim almasını ve bu eğitimi belgeletmesini sağlarken; Avrupa İstihdam Stratejisi (EES) bilgi ve iletişim teknolojilerini (ICT) kullanabilen esnek bir işgücü yaratmayı amaçlamaktadır. Son olarak, Avrupa Sosyal Fonu (ASF) işçilerin coğrafi ve mesleki hareketliliğini artırmak için fon sağlarken; CEDEFOP ve Avrupa Mesleki Eğitim Vakfı gibi ajanslar mesleki eğitimin geliştirilmesine katkı sunmaktadır. Ayrıca Çevre Teknolojileri Eylem Planı (ETAP) kapsamında devreye sokulan çevre dostu teknolojiler ve teknoloji deneme ağları, KOBİ'lerin yenilikçi ve sürdürülebilir üretim yapabilmesi için gerekli personel niteliğini geliştirmektedir.