1950'li yıllarda Friedman ve öğrencileri tarafından geliştirilen akımdır. Enflasyonun parasal bir olay olduğunu ve para arzının kontrol edilmesini savunur.
1750'lerden itibaren başlayan sanayi devrimi, geleneksel üretimi değiştirmiş ve Klasik iktisatçıların ekonomik kanunları arama çabalarını tetiklemiştir.
Jean Baptiste Say (1767-1832) tarafından ortaya atılan, 'her arz kendi talebini yaratır' ilkesidir. Klasik iktisadın en önemli temel direklerinden biridir.
Jevons, Gossen ve Menger gibi isimlerin öncülük ettiği, marjinal fayda görüşünü iktisada kazandıran okuldur.
Leon Walras ve Vilfredo Pareto'nun temsil ettiği, genel denge analizinin geliştirildiği iktisat okuludur.
Alfred Marshall ve Arthur C. Pigou'nun yer aldığı, kısmi denge analizi, tüketici rantı ve talep esnekliği kavramlarını geliştiren okuldur.
1970'lerde gelişmiş ülkelerde görülen, durgunluk ve enflasyonun bir arada olduğu krizdir. Keynesyen politikaların yetersiz kaldığı düşüncesini doğurmuştur.
1980'lerde ortaya çıkan, piyasaların kendiliğinden dengeye gelmediğini ve ücretlerin yapışkan olduğunu savunan akımdır.
Ekonomiyi sosyal bir alt sistem olarak gören, yatırım oranı ve gelir dağılımı gibi konulara odaklanan, Yeni Klasiklere tepki olarak doğan teoridir.
Ekonomik krizlerin nedenini teknolojik değişmelerde arayan ve diğer teorilerden farklı bir bakış açısı sunan yaklaşımdır.
Monetaristlere göre, enflasyon para miktarındaki artışın üretimdeki artıştan daha fazla olması nedeniyle ortaya çıkan parasal bir olaydır.