Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde, Rönesans döneminin skolastik dogmalardan sıyrılarak akıl ve gözlem temelinde yeniden şekillenen düşünsel iklimi ele alınmaktadır. Dönemin bilimsel devrimi, Copernicus'un heliosentrik kuramı, Kepler'in gezegen yasaları ve Galileo'nun matematiksel doğa anlayışı ile evrenin mekanik bir yapı olarak kavranması sürecini kapsamaktadır. Ayrıca Paracelsus, Telesio ve Giordano Bruno gibi isimlerin doğa felsefesindeki özgün yaklaşımları, dönemin bilimsel ve felsefi arayışlarını zenginleştiren temel unsurlar olarak sunulmuştur.
Ardından, modern felsefenin kurucuları olan Francis Bacon ve René Descartes'ın yöntemleri incelenmektedir. Bacon, tümevarım yöntemini ve zihni önyargılardan arındırmayı amaçlayan 'idola' (putlar) kuramını savunurken; Descartes, yöntemsel kuşku ile 'düşünüyorum, o halde varım' önermesine ulaşarak rasyonalizmin temellerini atmıştır. Ünite, Descartes'ın töz düalizmi ve zihin-beden etkileşimi sorununu çözmek için öne sürdüğü kozalaksı bez kavramı ile sona ermektedir. Son olarak, bu düalizmin yarattığı boşluğu doldurmak amacıyla Geulincx ve Malebranche tarafından geliştirilen veslecilik (okazyonalizm) anlayışı üzerinde durulmaktadır.