Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde, uluslararası ilişkiler teorisinde realist yaklaşımın temel varsayımları, yapısal realizm, defansif ve ofansif realizm ile neoklasik realizm yaklaşımları ele alınmıştır. Realizmin temelinde insan doğasının egoist yapısı, anarşik uluslararası sistem, devletlerin rasyonel ve yekpare aktörler olması ile yüksek politika konularının önceliği yer almaktadır. Kenneth Waltz'un öncülük ettiği yapısal realizm çerçevesinde, çift kutuplu sistemin istikrarı korumadaki avantajları, devletlerin göreceli kazançlara odaklanması ve güç optimizasyonu üzerinde durulmuştur.
Ünitede ayrıca, devletlerin hayatta kalmak için statükoyu korumayı ve tehdit dengesini gözettiğini savunan defansif realizm ile bölgesel hegemonya kurmak amacıyla gücü maksimize etmeyi hedefleyen taarruzi realizm arasındaki farklar incelenmiştir. Neoklasik realizm ise uluslararası sistemdeki maddi güç kapasitelerinin, liderlerin algıları ve iç kurumsal düzenlemeler gibi ulusal düzeydeki müdahale edici değişkenler aracılığıyla filtrelendiğini savunarak iç ve dış politikayı birleştiren bir çerçeve sunmaktadır.
Son olarak, Soğuk Savaş sonrasında realizmin geçerliliğine yönelik tartışmalar değerlendirilmiştir. Berlin Duvarı'nın yıkılmasıyla realizmin önemini yitirdiği iddia edilse de, 11 Eylül terör saldırıları gibi gelişmeler teorinin güncelliğini koruduğunu göstermiştir. Günümüzde neorealizmin bazı analitik sınırlılıkları eleştirilse de, özellikle klasik ve neoklasik realizm zengin araştırma gündemleriyle uluslararası ilişkileri açıklamaya devam etmektedir.