Antik Yunan'da ev ve aile yapısı, toplumun temel yapı taşını oluşturur ve dönemin sosyal, kültürel dinamiklerini doğrudan yansıtır. Yunan kentindeki evler, sadece barınma ihtiyacını karşılayan yapılar değil, aynı zamanda aile içi ilişkilerin, toplumsal statünün ve misafir ağırlama geleneklerinin şekillendiği mekânlardır. Olynthos kentinde yer alan 'House of Good Fortune' gibi örnekler, antik dönem konut mimarisi ve iç mekan organizasyonu hakkında somut veriler sunmaktadır. Konutların iç düzeninde erkeklerin toplumsal ve kültürel etkinlikleri için ayrılmış özel odalar bulunmaktaydı. Örneğin Olynthos'taki ev planlarında 'andron' adı verilen mekanlar genellikle üst sol köşede konumlandırılmıştır. Bu odalar, ev sahibinin erkek misafirlerini ağırladığı ve symposion adı verilen ziyafetlerin düzenlendiği en önemli kamusal-özel alanlar olarak dikkat çeker. Antik Yunan evlerinde mobilya kültürü de oldukça gelişmiştir. Konut içinde kullanılan temel mobilyalar arasında uzanma koltukları olan kline, masalar için kullanılan trapeza, oturma amaçlı diphros, ayak dayama sehpası threnys ve saklama sandığı kibotos yer almaktadır. Bu eşyalar hem günlük yaşamın konforunu artırmakta hem de ev halkının ekonomik durumuna göre çeşitlilik göstermektedir. Antik Yunan sosyal hayatının en belirgin unsurlarından biri olan symposion, erkeklerin bir araya gelerek şarap içtiği, felsefi tartışmalar yaptığı, şiir okuduğu ve eğlendiği ritüelistik bir ziyafet geleneğidir. Bu gelenek üzerine yazılmış en önemli edebi antik kaynaklar arasında Platon'un ve Xenophon'un kaleme aldığı 'Symposion' (Şölen) adlı eserler yer almaktadır. Symposion'lar yapısal olarak iki temel bölümden oluşur. Birinci bölüm, katılımcıların karınlarını doyurduğu yemek evresi olan 'Deipnon'dur. İkinci bölüm ise asıl şarabın içildiği, sohbetlerin ve eğlencelerin derinleştiği 'Symposion' evresidir. Bu iki aşamalı yapı, Yunan aristokratik ve sosyal yaşamının düzenini gözler önüne serer. Şölen kültürünü ve mekanlarını incelemek için arkeolojik kalıntılar kadar dönemin vazo resimleri de büyük önem taşır. J. Paul Getty Müzesi'nde sergilenen ve M.Ö. 390 tarihli bir kap üzerine resmedilmiş sahneler, antik bir Yunan symposion'unun atmosferini ve katılımcıların oturma düzenini net bir şekilde belgelemektedir. Antik Yunan'da beslenme alışkanlıkları toplumsal sınıflara göre belirgin farklılıklar göstermiştir. Orta halli halkın temel ve uzun süreli yiyeceği olan 'maza', kaba ya da ince öğütülmüş arpa, su, süt ve yağ gibi maddelerin hamur haline getirilip yoğrulduktan sonra kurutulmaya bırakılmasıyla elde edilirdi. Yenileceği zaman ısıtılarak tüketilen maza, tek başına yenmeyip genellikle yanında soğan ve sebzelerle desteklenirdi. Ünlü komedya yazarı Aristophanes eserlerinde mazanın yanında tüketilen bu tür sebzelerden sıkça bahsetmektedir. Buna karşın, maddi durumu iyi olan üst sınıf vatandaşlar maza yerine buğday ekmeği tüketmeyi tercih ediyordu. Yemeklerde tüketilen sebzeler arasında marul, kereviz, turp, ebegümeci, fasulye ve çeşitli ot türleri bulunuyordu. Bu bitkiler ya tuzlu suda pişiriliyor ya da türüne göre zeytinyağı ile birlikte çiğ olarak sofralara getiriliyordu, bu da Akdeniz mutfağının kökenlerini göstermektedir. Symposion'lar sadece yemek ve şarap tüketilen yerler değil, aynı zamanda sanatın ve çeşitli eğlencelerin icra edildiği ortamlardır. Şölenlerde müzik önemli bir yer tutar; genellikle flüt benzeri bir çalgı olan 'aulos' çalan kadın müzisyenler ve heteira'lar (eğlence kadınları) bu toplantılara renk katardı. Madrid'deki Arkeolojik Müze'de bulunan ve M.Ö. 420 yıllarına tarihlenen Nikias Ressamı'na ait Attika kırmızı figürlü bell-krater üzerinde, aulos çalan bir kız eşliğinde 'kottabos' oyunu oynayan ziyafetçiler tasvir edilmiştir. Kottabos, kylix adı verilen sığ kaplarda kalan şarap tortusunun belirli bir hedefe fırlatılmasına dayanan popüler bir symposion oyunudur. Louvre Müzesi'nde sergilenen ve Euphronios tarafından boyanmış M.Ö. 510 tarihli bir boyun amorfunda da kottabos oynayan bir ziyafetçi ve Leagros adına yapılmış 'kalos' yazıtı yer almaktadır. Epiktetos ve Pamphaios gibi usta ressam ve çömlekçilerin eserleri, bu eğlence kültürünün antik dönem sanatındaki zengin yansımalarını günümüze taşımaktadır.