Türkiye'de 1950-1960 yılları arasında uygulanan nispi çoğunluk sistemi nedeniyle, toplam oyları muhalefet partilerinin oylarından daha az olan iktidar partisi, mecliste çok büyük bir milletvekili çoğunluğu elde etmiştir.
Türkiye'de 1973-1980 yılları arasında uygulanan nispi temsil sistemi, mecliste tek başına çoğunluk sağlanmasını zorlaştırmış ve bu durum sık sık kurulan istikrarsız koalisyon hükûmetlerine ve yönetim krizlerine yol açmıştır.
Almanya'da Federal Meclis'in 656 üyesinin yarısı tek adlı çoğunluk sistemine göre seçilirken, diğer yarısı 1985'ten itibaren küçük partilerin temsilini kolaylaştıran Hare/Niemeyer usulü nispi temsil sistemine göre seçilmektedir.
Rusya Federasyonu'nda 450 üyeden oluşan Devlet Duması'nın yarısı tek adlı çoğunluk sistemiyle, diğer yarısı ise nispi temsil sistemiyle seçilerek karma bir seçim modeli uygulanmaktadır.
Türkiye'de 1961 ve 1982 yıllarında yeni Anayasa'nın bütünü için; 1987, 1988, 2007, 2010 ve 2017 yıllarında ise Anayasa'daki kısmi değişiklikler için halkoylaması (referandum) düzenlenmiştir.
Türk Anayasası'na göre ara seçimler her seçim döneminde sadece bir defa yapılabilir. Genel seçimlerin üzerinden 30 ay geçmedikçe ve genel seçimlere 1 yıl kala ara seçime gidilmesi yasaktır.
Dünya genelinde referanduma sunulan anayasalar arasında, halk tarafından doğrudan yapılan birinci oylamada reddedilen tek anayasa 1946 yılındaki Fransız Anayasası tasarısı olmuştur.