Pareto'nun en önemli sosyolojik başyapıtı olan 'Trattato di sociologia generale' (Genel Sosyoloji Üzerine İnceleme) 68 yaşında iken, 1916 yılında Floransa'da yayımlanmıştır. Eser, yazarın tüm sosyolojik ve psikolojik teorilerini dört ciltte topladığı en hacimli çalışmasıdır.
İlk kez 1920'de yayımlanan ve 1921'de 'Demokrasinin Dönüşümü' adıyla kitaplaştırılan makale dizisi, Pareto'nun ilk çalışmalarındaki psikolojizmin ötesine geçerek merkeziyetçilik, güç merkezileşmesi ve seçkinlerin dolaşımını yapısal bir analizle ele aldığı son dönem metinlerindendir.
Hayatının son döneminde, 1923 yılında İtalya Krallığı senatörlüğüne tayin edilen Pareto, faşizme belli bir sempati duysa da onun liberalleşmesini savunmuştur. Bilim insanı aynı yıl, 19 Ağustos 1923'te Céligny'deki evinde hayata gözlerini yummuştur.
Pareto, İtalyanların sömürgeci maceralara geç atılmasını açıklarken, kuzey İtalya'nın bir dönem Avusturya egemenliği altında kalmasını hatırlayan yaşlı kuşağın sömürülen insanlarla empati yapabilmesine bağlamıştır. Eski kuşağın ölümünden sonra hükümetin Afrika ve Adriyatik'te sömürgeciliği desteklemesi kolaylaşmıştır.
Pareto tarihte inanç ile şüphecilik arasında sürekli salınımlar olduğunu belirtir. Son iki asırlık dönem Voltaireci şüphecilik, Rousseau'nun hümanizmi, devrim dini, Hristiyanlığa dönüş, pozitivizm ve son olarak günümüzdeki mistik-milliyetçi dalgalanmalar şeklinde bu salınımlara örnek teşkil eder.
Pareto, araştırmalarında pornografik materyallere ulaşabilme düzeyindeki değişimleri halkın duygularındaki değişimin somut bir göstergesi olarak kullanmıştır. Buna göre pornografi, ahlaki çöküntü simgesi olarak görülecek muhafazakâr tepki dönemlerinden ziyade liberalleşme dönemlerinde hoşgörüyle karşılanmaktadır.