Girişimcilik, insanoğlunun avcılık ve toplayıcılık devrine son verip (Cilalı Taş)
neolitik dönemde üretime başlamasıyla birlikte ilk şekillerini oluşturmaya başlamıştır. Bu
dönemden kısa bir süre sonra yerel olsa dahi maden devrinin başlamasıyla bugünkü anlamda
olmasa bile iş yerlerinin kurulması neticesinde ticari hayat da başlamış; tunç devrinde şehir
devletleri kurulmuş ve ticaret yerel olmaktan çıkıp şehirlerarasına yayılmıştır. Yeni
işletmelerin kurulup, kendi toplumlarının ihtiyaçlarının fazlasını üretmeleri neticesinde,
ticaret kaçınılmaz olarak ortaya çıkmıştır.
17. yüzyılda ise girişimcilik ile beraber risk alma kavramı söz konusu olmuştur. Çünkü
bu dönemde girişimler, hükümetle sabit fiyat üzerinden imzalanan sözleşmelerle yapılmaya
başlanmıştır. Bu dönemde girişimci, bir hizmet sunmak ya da taahhüt edilen bir malı üretmek
üzere hükümetle sözleşme yapan kişiydi. Sözleşmede yer alan fiyat sabit olduğundan
meydana gelen kâr ya da zarar girişimciye aitti. 18. yüzyılda sermaye sahibi ile sermayeye
ihtiyaç duyan arasındaki fark ortaya çıkmıştır. Bu durumda girişimciler sermaye
sağlayanlardan (günümüzün risk sermayesi sahipleri) ayrılmaya başlamıştır.
Girişimcilik kavramın çok uzun bir tarihi geçmişe sahip olmasına karşın, yakınzamana
kadar özellikle tanımlarındaki belirsizlik ve çok az sayıda çalışmaya konu olması, kavramın
ekonomi bilimi tarafından yeterli rağbeti görmediğini göstermektedir. 21. yüzyıl bilgi
toplumunda, değişen toplumsal yapıyla birlikte, yönetim ve girişim usulleri de değişmektedir.
Bunun temel nedeni, bilgi toplumunun girdisi olan bilginin, insan tarafından üretilip
yönlendirilmesidir. Bu değişim, insanı sosyoekonomik yapının merkezine taşımıştır.
Dolayısıyla bilgi toplumu girişimcisinin kendine has özellikleri bulunmaktadır.
