İşletme biliminin Türkiye'deki kurucu isimlerinden Prof. Dr. Mehmet Oluç, işletmeyi 'insanların ihtiyaçlarını doğrudan veya dolayısıyla karşılamak amacı ile işleyen veya işletilen her iktisadi birim' olarak tanımlamıştır.
Frederick Winslow Taylor, Philadelphia'da bir çelik işletmesinde işçi olarak başladığı kariyerinde, teorik bilgilerini başarıyla uygulaması sayesinde 1884 yılında başmühendislik görevine yükseltilmiştir.
Frederick W. Taylor, yönetim dünyasında çığır açan ve bilimsel yönetim felsefesini sistemleştiren ünlü eseri 'The Principles of Scientific Management'ı 1911 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlamıştır.
Taylor'un geliştirdiği zaman etütleri ve parça başına teşvikli ücret sistemleri sayesinde, çalıştığı sanayi işletmelerindeki üretim verimliliğinde ortalama %400'ü aşan rekor artışlar kaydedilmiştir.
Henri Fayol, 1888 yılında iflasın eşiğindeyken genel müdürlüğüne getirildiği maden ve metalurji şirketini, görevde kaldığı 30 yıl boyunca uyguladığı yönetim metotlarıyla son derece güçlü bir mali yapıya ulaştırmıştır.
Henri Fayol, 50 yılı aşan yönetim tecrübelerini aktardığı ve yönetim fonksiyonlarını ilk kez sistemli şekilde sınıflandırdığı başyapıtı 'Administration Industrielle et Générale'i 1916 yılında yayınlamıştır.
Harvard Üniversitesi Davranış Bilimleri Profesörü Elton Mayo ve arkadaşları, 1920'lerin ortalarından 1930'ların başlarına kadar yürüttükleri deneysel çalışmalarla işletme yönetiminde Beşeri İlişkiler Yaklaşımı'nı başlatmışlardır.
ABD'li yönetim bilimci Douglas McGregor, 1960'larda klasik yönetim anlayışını 'X Teorisi', insan ilişkileri odaklı modern yaklaşımı ise 'Y Teorisi' olarak formüle etmiş ve 'Y' teorisini savunmuştur.
Fayol, bir sanayi işletmesindeki tüm faaliyetleri teknik, ticari, mali, muhasebe, güvenlik ve yönetim olmak üzere 6 ana fonksiyon altında toplayarak modern işletme disiplininin temelini atmıştır.
Fayol, yönetim sürecini planlama (ileriyi görme), örgütleme, yöneltme (yürütme), koordinasyon (ahenkleştirme) ve denetim (kontrol) olmak üzere 5 temel aşamaya ayırmıştır.
Türkiye İstatistik Kurumu'nun Yıllık Sanayi ve Hizmet İstatistikleri araştırmasına göre, Türkiye'de 2003 yılında 2.065.023 olan faal girişim sayısı, 2009 yılına gelindiğinde 2.483.200 adede yükselmiştir.
Frederick Winslow Taylor, ABD'nin Philadelphia kentindeki bir çelik işletmesinde önce işçi, ardından usta, ustabaşı ve mühendis olarak çalışmış, teorik bilgilerini başarıyla uygulamaya koyması sonucu 1884 yılında başmühendisliğe yükselmiştir.
F. Taylor, yönetim dünyasında çığır açan ve modern yönetimin başlangıcı kabul edilen 'The Principles of Scientific Management' (Bilimsel Yönetimin İlkeleri) adlı ünlü eserini 1911 yılında yayınlamıştır.
Taylor'ın kronometre kullanarak yaptığı zaman etüdü çalışmaları ve geliştirdiği parça başına teşvikli ücret sistemleri sayesinde, sanayi üretiminde ortalama %400'ü aşan olağanüstü verimlilik artışları sağlanmıştır.
Fransız maden mühendisi Henri Fayol, 1888 yılında iflasın eşiğindeyken genel müdürlüğüne getirildiği maden ve metalurji şirketini, 30 yıllık görev süresi boyunca uyguladığı yönetim yöntemleriyle çok güçlü bir mali yapıya kavuşturmuştur.
Henri Fayol, 50 yılı aşan başarılı yöneticilik tecrübelerini aktardığı ve yönetim fonksiyonlarını ilk kez sistemleştirdiği ünlü eseri 'Administration Industrielle et Générale'i 1916 yılında yayınlamıştır.
Harvard Üniversitesi Davranış Bilimleri Profesörü Elton Mayo ve arkadaşları, 1920'lerin ortalarından 1930'ların başlarına kadar yürüttükleri Hawthorne Araştırmaları ile işletme yönetiminde 'beşeri ilişkiler' yaklaşımını başlatmışlardır.
ABD'li yönetim bilimci Douglas McGregor, 1960'lı yıllarda klasik yönetim yaklaşımını 'X Teorisi', beşeri ilişkiler yaklaşımını ise 'Y Teorisi' olarak adlandırarak formüle etmiş ve insan odaklı 'Y Teorisi'ni savunmuştur.
Alman sosyolog Max Weber (1864-1920), sosyoloji, din ve iktisat alanındaki çalışmalarının yanı sıra, organizasyonların etkinliğini artırmak amacıyla kurallara ve liyakate dayalı rasyonel 'Bürokrasi Modeli'ni geliştirmiştir.
İşletmenin üretim miktarı ile kullandığı girdiler arasındaki ilişkiyi gösteren üretim fonksiyonu matematiksel olarak Q = f(E, S, Dk, G) şeklinde ifade edilir; buradaki harfler sırasıyla çıktı, emek, sermaye, doğal kaynaklar ve girişimciyi temsil eder.
İşletmelerin faaliyet gösterdiği ekonomik çevrede rekabetin yapısını belirleyen dört temel pazar modeli vardır: tam rekabet, tekelci rekabet, oligopol ve tekel (monopol) piyasaları.