Türkiye'de gerçek anlamdaki ilk yöneylem araştırması çalışma grubu, 1 Haziran 1956 tarihinde Genelkurmay bünyesinde yaklaşık 10 yedek subaydan oluşturulmuştur. Bu grup askeri operasyonların analizi ve planlanması üzerine odaklanmıştır.
Genelkurmay bünyesindeki İlmi İstişare Kurulu Müdürlüğü'nün adı 1957 yılında 'İlmi İstişare ve Geliştirme Kurumu' (İLGE) olarak değiştirilmiştir. 1958 yılında ise adı AR-GE olarak güncellenmiş ve 1970 yılına kadar Genelkurmay'a bağlı çalışmıştır.
Türkiye'de sivil alandaki ilk yöneylem araştırması ünitesi 1 Eylül 1965 tarihinde TÜBİTAK bünyesinde kurulmuştur. Bu ünite, 1973'te Gebze Marmara Bilimsel ve Endüstriyel Araştırma Enstitüsü'ne taşınmış ve 1992'de 'Sistem Analizi' birimine dönüştürülmüştür.
Türkiye'de başlangıçta 'Harekât Araştırması' olarak bilinen bu disiplin, Yöneylem Araştırması Derneği'nin (YAD) kurucularından olan Halim Doğrusöz'ün önerisiyle 'Yöneylem Araştırması' adını almış ve bu isimle tescillenerek yaygınlaşmıştır.
Türkiye'de yöneylem araştırması eğitimini müfredatına ilk ekleyen sivil kurumlar İstanbul Teknik Üniversitesi ve Orta Doğu Teknik Üniversitesi olmuştur. Askeri alanda ise Kara Harp Okulu bu dersleri programına ekleyerek öncülük etmiştir.
1950'li yıllardan sonra YA teorisinde büyük atılımlar yapılmıştır. Richard Bellman 'Dinamik Programlama' yaklaşımını geliştirirken, Harold Kuhn ve Albert Tucker ise doğrusal olmayan programlama modellerini literatüre kazandırmıştır.
Türk Dil Kurumu'nun 1998 yılı sözlüğünde yöneylem; karmaşık sorunların çözümünde ve incelenmesinde bilimsel ve özellikle matematiksel yöntemlerin uygulanışı, yöneylem araştırması ise problemleri bu yöntemlere göre araştırma süreci olarak tanımlanmıştır.
Türkiye'de yöneylem araştırması alanındaki çalışmaları koordine etmek, akademisyenler ve uygulayıcılar arasında işbirliği sağlamak amacıyla kurulmuş olan sivil toplum örgütüdür ve disiplinin sivil alanda yayılmasında büyük rol oynamıştır.