Türkiye'de cebri (zorla) çalıştırmanın en somut tarihi örneği, II. Dünya Savaşı yıllarında Zonguldak kömür havzasındaki erkek nüfusun maden ocaklarında zorunlu olarak çalıştırılması uygulaması olmuştur.
Türkiye'de kamu kesiminde esnekliği artırmak amacıyla 1985 yılından itibaren devlet memuru statüsü dışındaki uzman personele yönelik 'sözleşmeli istihdam' sistemi uygulanmaya başlanmıştır.
Türkiye'de İş ve İşçi Bulma Kurumu, piyasadaki güncel emek talebini ve mesleki ihtiyaçları tespit etmek amacıyla 1966 yılından itibaren düzenli olarak 'İşyerlerinin İşçi İhtiyacı Araştırması' yapmaya başlamıştır.
Türkiye'de mesleki eğitimi desteklemek ve fırsat eşitliği sağlamak amacıyla öğrencilerin barınma, burs ve kredi ihtiyaçlarını karşılamak üzere Kredi ve Yurtlar Kurumu (KYK) kurulmuştur.
İnformel sektör kavramı, ilk kez 1970'li yıllardan itibaren Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) raporlarında resmi olarak yer almaya başlamış ve gelişmekte olan ülkelerin istihdam yapısını analiz etmekte kullanılmıştır.
Uluslararası alanda 28 farklı işkolu sınıflandırması yapılırken, Türkiye'de yasal düzenlemeler çerçevesinde ziraat, madencilik, inşaat ve imalat gibi alanları kapsayan 10'lu bir işkolu sınıflandırması uygulanmaktadır.
Metinde belirtilen verilere göre, Türkiye'de okuryazar erkek nüfusun %73.6'sı, okuryazar kadın nüfusun ise %81.6'sı sadece ilkokul mezunudur veya herhangi bir eğitim kurumunu bitirmemiştir.
II. Dünya Savaşı sırasında uygulanan maden mükellefiyeti, çok partili siyasi hayata geçilmesiyle birlikte demokratikleşme adımları çerçevesinde tamamen yürürlükten kaldırılmıştır.
Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Çin dahil tüm sosyalist ülkeler piyasa ekonomisine geçerken, dünyada güdümlü iş piyasası modelini katı bir şekilde uygulamaya devam eden tek ülke Kuzey Kore kalmıştır.
Türkiye'de İŞKUR'un tekeli dışındaki tek yasal özel istihdam aracılığı istisnası, güney illerimizde tarım işçilerinin işe yerleştirilmesini sağlayan geleneksel 'tarım elçileri' (dayıbaşları) sistemidir.
Avrupa Birliği ülkelerinde iş piyasasını düzenlemek için yapılan bütçe harcamalarında, pasif politikalara (işsizlik maaşı vb.) ayrılan pay, aktif politikalara (eğitim vb.) ayrılan paydan hala çok daha yüksektir.