Klasik iktisatçılara göre ekonomi daima tam istihdam seviyesinde dengededir ve bu dengeden zaman zaman sapmalar olsa bile görünmez el mekanizması devreye girerek ekonomiyi yeniden tam istihdam seviyesine getirmektedir. Ekonominin tam istihdam düzeyinde bulunduğu durumlarda dışarıdan veya hükümet eliyle yapılan müdahaleler çıktı (üretim) düzeyinde herhangi bir artış sağlamaya yetmez. Bu durum model üzerinde dikey eksende fiyatlar genel seviyesi, yatay eksende ise milli gelir (çıktı) gösterilerek incelenir. Toplam arz (AS) eğrisi klasik iktisatçılara göre tam istihdam seviyesinde yatay eksene dik (dikey) bir konum alır çünkü ekonomi zaten tüm üretim faktörlerini tam kapasite kullanmaktadır. Başlangıçta AD ve AS'nin kesiştiği noktada denge kurulmuşken, devlet genişletici para ve maliye politikalarıyla toplam talebi artırırsa talep eğrisi yukarı kayar ve yeni denge daha yüksek bir fiyat seviyesinde oluşur. Klasik iktisatçılar, bir piyasada talep açığı oluştuğunda başka bir piyasada görülecek talep fazlalığı sayesinde bu açığın dengeleneceğini savunur. Örneğin, emek piyasasında cari ücret düzeyinde talep yetersizliği (işsizlik) varsa, para piyasasında bir atıl ankes (kullanılmayan para) oluşur. Bu kullanılmayan fazla paranın mal alımlarına yönelmesi toplam talebi artıracak, bu da üretim artışını ve nihayetinde emek talebinin canlanmasını tetikleyecektir. Klasik iktisatta üretim mikro düzeyde ele alınmasına rağmen makro düzeyde de benzer şekilde işlediği kabul edilir. Üretim yapan bir firma, hem üretim faktörlerini temin ettiği girdi piyasalarında hem de mallarını sattığı piyasalarda yoğun bir rekabet içindedir. Tam rekabet şartlarının geçerli olduğu bu yapıda firma fiyat belirleyici değil, piyasada oluşan fiyatı veri kabul eden (fiyat alıcı) bir konumdadır. İstihdam ile üretim miktarı arasındaki ilişki incelendiğinde, istihdam seviyesi arttıkça başlangıçta üretim hızlı bir şekilde artar, ancak bir süre sonra azalan bir artış seyrine girer. Üretim fonksiyonunun azalan verimler varsayımını içermesi nedeniyle, düşük üretim ve istihdam dönemlerinde emek verimliliği yüksekken, ekonominin konjonktür olarak genişleme evresinde olduğu üst seviyelerde emek verimliliği düşük seyretmektedir. Mal piyasasında arz ve talep dengesi klasik modelin temel taşını oluşturur. Mal piyasasındaki dengesizlikler esnek fiyat mekanizması sayesinde kendiliğinden ortadan kaldırılır. Eğer bir malın talebinde artış olursa fiyatı yükselir, talep azalırsa fiyatı düşer; böylece piyasalar daima temizlenme (clearing) eğilimindedir. Klasik iktisatçılar faizi, tüketimden vazgeçmenin bir ödülü olarak tanımlarlar ve bu nedenle tasarrufların faizin artan bir fonksiyonu olduğunu ileri sürerler. Faiz oranları arttıkça bireyler daha fazla tasarruf yapmaya yönelir, faizler düştüğünde ise tasarruflar azalır. Tasarruflarından fon arzı oluşturan tüketiciler, bu birikimleri sermaye piyasası aracılığıyla yatırım yapmak isteyen girişimcilere sunarlar. Yatırımlar ise faizin azalan bir fonksiyonudur; yani faiz oranlarındaki artış yatırımların maliyetini yükseltip beklenen kârı düşürdüğü için yatırım harcamalarını azaltır, faiz düşüşleri ise yatırımları teşvik eder. Faiz oranları, ödünç verilebilir fon arzı ile ödünç verilebilir fon talebinin kesiştiği noktada mal piyasasında (sermaye piyasasında) belirlenir. Klasik iktisatta yatırımların faize esnekliği oldukça yüksektir. Faiz oranlarında meydana gelecek küçük bir değişim, yatırım miktarını önemli ölçüde etkiler. Yatırımların faize duyarlılığı yüksek olduğunda yatırım doğrusu (I) yatıklaşırken, duyarsız olduğu durumlarda dikleşmekte, hiç duyarlı olmadığında veya sonsuz duyarlı olduğunda ise eksenlere göre farklı geometrik konumlar almaktadır. Klasik iktisatçılara göre ücretler, fiyatlar ve faiz oranları tamamen esnektir. Bu üç değişkenin esnek olması, ekonominin herhangi bir dış müdahaleye gerek kalmaksızın kendiliğinden tam istihdam denge seviyesine erişebilmesini garantiler. Örneğin ekonomide bir işsizlik ortaya çıkarsa, hükümetin müdahale etmesine gerek yoktur çünkü piyasa mekanizması kendi kendine sorunu çözecektir. İşsizlik durumunda emek arzı emek talebini aşar ve bu fazlalık reel ücret seviyesinde bir düşüşe yol açar. Reel ücretlerin düşmesi işverenler için maliyetlerin azalması demektir; bu da işverenlerin daha fazla emek talep etmesini ve üretim seviyesini artırarak işsizliği gidermesini sağlar. Aynı esneklik mal fiyatlarında ve faiz oranlarında da geçerlidir. Esnek faiz mekanizması, tasarruflar ile yatırımların dengelenmesinde kritik rol oynar. Eğer tasarruflar yatırımlardan fazlaysa toplam talep toplam arzdan küçüktür; bu durumda faizler düşer, yatırımların maliyeti azalarak kârlılık artar ve yatırımlar yeniden tasarruflara eşitlenir. Klasik iktisatçılar, ekonomide görülen işsizliğin iradi işsizlik olduğunu savunurlar. Yani birey işsizse bu kendi tercihidir ve cari ücret düzeyinden çalışmak istemediği için çalışmamaktadır. Ücret ve fiyatlar esnek olduğundan, emek piyasasındaki dengesizlikler reel ücretlerin aşağı veya yukarı yönlü hareketleriyle anında giderilir. Emek arzı ve emek talebi doğrudan reel ücretin (W/P) fonksiyonudur. Emek arzı reel ücretin artan fonksiyonudur; reel ücret arttıkça bireyler daha fazla çalışmak ister ve emek arz eğrisi pozitif eğimli olur. Buna karşılık emek talebi reel ücretin azalan fonksiyonudur; reel ücret arttıkça işverenler daha az işçi çalıştırır ve emek talebi eğrisi negatif eğimlidir. Reel ücretlerdeki esneklik sayesinde, emek piyasasında arz fazlası (işsizlik) oluştuğunda ücretler düşer, ücretlerin düşmesiyle emek arzı azalır (çalışmak istemeyenler çekilir) ve emek talebi artar, böylece piyasa yeniden tam istihdam dengesine kavuşur. Klasik iktisadi düşüncede ekonomik büyümenin en temel motoru tasarruflardır ve tasarruf edilen her miktar tam olarak yatırıma dönüşür. Tasarrufların yatırıma dönüştüğünün en somut kanıtı, tasarruflardaki artışın ödünç verilebilir fonlar piyasasında faiz oranlarını dengeleyerek yatırımları finanse etmesidir. Para ise klasik sistemde yansızdır; yani para sadece mübadeleye aracılık eder ve parasal değişkenlerdeki değişmeler reel değişkenleri etkilemez. Bu durum 'klasik dikotomi' ilkesiyle açıklanır. Mübadele denklemi olan MV = PT denkleminde, M para arzını, V paranın dolanım hızını, P fiyatlar genel seviyesini ve T işlem miktarını (üretimi) gösterir. Kısa dönemde paranın dolanım hızı (V) ve üretim miktarı (T) sabit kabul edildiğinden, para arzındaki (M) artış doğrudan fiyatlar genel seviyesinde (P) artışa yol açar. Klasik düşüncede devletin rolü son derece sınırlıdır; bütçe küçük ve kesinlikle denk olmalıdır. Bütçe açıkları vergi artışı, para basma veya dış yardımla kapatılmaya çalışılsa da klasikçiler kamu harcamalarının artmasına ve devletin ekonomideki payının büyümesine kesinlikle karşı çıkmıştır. Klasik iktisat teorisinde hükümetin genişletici maliye politikası uygulaması çıktı ve istihdam düzeyini artırmaz, yalnızca fiyatlar genel seviyesini yükseltir. Genişletici maliye politikası toplam talebi sağa kaydırarak fiyatları artırır; artan fiyatlar işgücü piyasasında reel ücretleri düşürür ve bu durum özel sektörde dışlama etkisine neden olarak net bir çıktı artışı sağlamaz. Para politikası açısından ise IS-LM çerçevesinde klasik teoride LM eğrisi dikey (faiz eksenine paralel) konumdadır. Bunun nedeni, paranın sadece işlem güdüsüyle talep edilmesi ve spekülasyon ya da ihtiyat amacıyla para talep edilmemesidir; yani para talebinin faiz esnekliği sıfırdır. Merkez bankası genişletici para politikası uygulayarak para arzını artırdığında LM eğrisi sağa kayar, faiz oranları düşer ve milli gelir geçici olarak etkilense de para arzı artışı sonuçta toplam talebi ve fiyatlar genel seviyesini artırır. Üretim ve istihdam seviyesinde kalıcı bir artış sağlanamaz, yalnızca fiyat istikrarı bozulmuş olur.