Klasik iktisatta para sadece mübadeleye aracılık eden nötr bir unsurdur. Parasal değişkenlerdeki değişmeler reel değişkenleri etkilemez; bu durum literatürde 'klasik dikotomi' ilkesi olarak adlandırılmaktadır.
Klasik iktisatçılara göre paranın dolanım hızı (V) ve üretim miktarı (T) kısa dönemde sabittir. Fiyatlarla ilgili beklentiler, tüketim alışkanlıkları ve ücret ödeme sıklığı kısa vadede değişmediği için para arzı artışı doğrudan fiyat artışlarına yol açar.
Klasik iktisatçılar devlet bütçesinin küçük ve kesinlikle denk olması gerektiğini savunmuştur. Bütçe açıklarının vergi artışı, para basma veya dış yardım ile finanse edilmesi gerektiğini belirtmiş, kamu borçlanmasına karşı çıkmışlardır.
Klasik iktisat teorisinde, vergi ve borçlanmayla finanse edilen kamu harcamalarının artmasının özel sektörün yapacağı yatırımların azalmasına neden olduğu, bu durumun da 'özel sektörü dışlama etkisi' yarattığı ifade edilmektedir.
Klasik makro iktisat modelinde para piyasasını gösteren LM doğrusu faiz eksenine paraleldir. Bunun sebebi paranın yalnızca işlem amacıyla talep edilmesi ve para talebinin faiz esnekliğinin sıfır olmasıdır.
Klasik iktisatta yatırımların faize esnekliği yüksek düzeydedir. Faiz oranlarında meydana gelen küçük bir artış, yatırım miktarında büyük bir azalmaya neden olur ve bu durum yatırım eğrisinin eğimini belirler.
Klasik iktisatçılar ekonomiye devlet müdahalesine karşı çıkmışlardır. Devletin ekonomik hayata karışmaması gerektiğini, sadece ulusal korunma, sağlık, adalet ve iç düzeni temin etmekle yetinmesi gerektiğini savunmuşlardır.