Türk Ticaret Kanunu (TK) ve ilgili mevzuat incelendiğinde, ticaretle ilgili hususların ticari olmayan hususlardan farklı kurallara tabi tutulduğu görülmektedir. Bu durum ticaretin ticari olmayandan, tacirin tacir olmayandan ve ticari işin diğer işlerden farklı sonuçlara bağlanmasından kaynaklanır. TK'da ticari işletmeler hakkındaki işlemler ayrıca düzenlenmiş, tacirlerin sorumluluk ve hakları tanzim edilmiş ve ticaret sicili gibi ayrı kurumlar oluşturulmuştur. Ticari hükümler, TK m. 1 hükmüne göre bu kanundaki hükümler ile bir ticari işletmeyi ilgilendiren işlem ve fiillere ilişkin diğer kanunlarda yazılı özel hükümlerden ibarettir. TK geçici maddeler dışında 1535 madde içermekte olup bunların tümü ticari hükümdür. Ticari hükümlerin temel özelliği, ticari işlere öncelikle uygulanacak olmalarıdır. TK m. 2/2 uyarınca, mahkeme hakkında ticari bir hüküm bulunmayan ticari işlerde sırasıyla ticari örf ve adete, bu da yoksa genel hükümlere göre karar verir. Ticari işlere uygulanacak kuralların katı ve hiyerarşik bir uygulama sırası bulunmaktadır. Buna göre sırasıyla; Ticaret Kanunu ile diğer kanunların emredici hükümleri, (varsa) sözleşme hükümleri, tamamlayıcı ya da yorumlayıcı ticari hükümler, ticari örf ve adet ve son olarak diğer kanunların genel hükümleri tatbik alanı bulacaktır. Meseleye bu sıraya göre dahi bir hüküm bulunamazsa TMK m. 1/II gereğince hâkim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir. Örf ve adet kuralları, belli bir yer veya belgede uzunca bir süre kabul görerek uygulanan ve bu uygulamaya bağlı olarak toplumda uyulması zorunlu olduğu kanaati oluşan kurallardır. Ticari örf ve adet de tacirler arasındaki uzunca süre devam eden tatbikata bağlı olarak oluşan kurallardır. Tacirlerin tabi olduğu ticari örf ve adet, ticari olmayan örf ve adetten farklıdır ve bu fark özellikle uygulama alanı bakımından ortaya çıkar. TK m. 2/3 hükmüne göre ticari örf ve adet, tacir sıfatını haiz bulunmayanlar hakkında ancak onlar tarafından bilindiği veya bilinmesi gerektiği takdirde uygulanır. Tacirler hakkında ise mutlak olarak (bilseler de bilmeseler de) uygulanır. Dolayısıyla tacir, ticari örf ve adeti bilmediği savunmasında bulunamazken, tacir olmayan kişi bu kuraldan haberdar olmadığı savunmasıyla uygulanmasını engelleyebilir. Teamüller, örf ve adet kuralı niteliği kazanmamış, alışkanlık niteliğinde olan kurallardır. TK m. 2/1 teamül ile ticari örf ve adet arasındaki farka işaret eder; teamül mahkemenin yargısına doğrudan hukuki dayanak olarak esas olamaz, ancak tarafların irade açıklamalarının yorumunda dikkate alınabilir. Aynı konuda birden fazla ticari örf ve adet varsa, bir bölgeye veya ticaret dalına özgü olanlar genel olanlara üstün tutulur; taraflar farklı bölgelerde ise ifa yerindeki ticari örf ve adet uygulanır. Tacir, ticari iş ve işletme gibi ticari davalar da diğer davalardan ayrı tasnif edilmiştir. Bunun en pratik ve kritik sonucu, ticari davaların asliye ticaret mahkemelerinde görülecek olmasıdır. Davanın açılacağı mahkeme doğru tespit edilmezse dava usulden reddedilir. Hangi uyuşmazlıkların ticari davaya konu olacağı TK m. 4'te düzenlenmiştir. TK m. 4 uyarınca bazı hususlar sayma yoluyla tespit edilmiş olup, davanın taraflarının tacir olup olmadığına bakılmaksızın bu hususlardan doğan davalar mutlak ticari dava sayılır. Bu mutlak ticari dava alanları; Ticaret Kanununda öngörülen hususlar, TMK ve TBK'nın 4. maddede sayılan hükümleri, fikri mülkiyet hukukuna dair mevzuat, borsa, sergi, panayır, pazar, antrepo gibi yerlere ilişkin özel hükümler ve bankalar, finansal kurumlar ile ödünç para verme işlerine ilişkin düzenlemelerdir. Mutlak ticari dava sayılmayan hususlardan doğan uyuşmazlıkların ticari dava sayılabilmesi için ise, uyuşmazlığın her iki tarafının da ticari işletmesiyle ilgili bir husustan doğmuş olması gerekir. Örneğin, her iki tarafın ticaret şirketi (kollektif, komandit, anonim, limited, kooperatif) olduğu tüm durumlarda dava ticari bir davadır. Ayrıca TK m. 4 kapsamındaki sayılan hususlardan doğan çekişmesiz yargı işleri de ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılır. Aksine hüküm bulunmadıkça, dava olunan şeyin değerine veya tutarına bakılmaksızın asliye ticaret mahkemesi tüm ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerine bakmakla görevlidir (TK m. 5/1). Bir yerde asliye ticaret mahkemesi varsa, asliye hukuk mahkemesinin görevi içinde bulunan ve 4. madde hükmünce ticari sayılan davalara asliye ticaret mahkemesinde bakılır. Eğer bir yerde ticaret davalarına bakan birden çok asliye ticaret mahkemesi varsa, iş durumunun gerekli kıldığı yerlerde Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca, mahkemelerden biri veya birkaçı münhasıran deniz ticaretine ve deniz sigortalarına ilişkin hukuk davalarına bakmakla görevlendirilebilir. Asliye ticaret mahkemesi ile asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki bir görev ilişkisidir ve bu durumda göreve ilişkin kesin yetki ve usul hükümleri uygulanır.