Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde 1950-1970 yılları arasını kapsayan Sinemacılar Dönemi ele alınmaktadır. 1950’lerde Türk sineması, usta-çırak ilişkisiyle gelişen, ticari kaygıların ön planda olduğu ve kalıplaşmış temaların işlendiği bir endüstri haline gelmiştir. 1960’lı yıllarda ise 1961 Anayasası’nın getirdiği özgürlükçü ortamla birlikte sinemacılar 'neyi anlatmak' sorusuna odaklanmış, bu süreç toplumsal gerçekçi filmlerin doğuşuna ve sinema üzerine kuramsal tartışmaların gelişmesine zemin hazırlamıştır. Bu dönemde Ulusal Sinema, Milli Sinema ve Devrimci Sinema gibi farklı kuramsal yaklaşımlar ortaya çıkmıştır.
Yeşilçam’ın ticari yapısı ise furya filmleri, tür sineması örnekleri ve bölge işletmeciliği sistemiyle genişlemiştir. Kurumsal anlamda festivaller düzenlenmiş, sendikalaşma faaliyetleri başlamış ve sinema basını güçlenmiştir. Dönemin en önemli ismi olan Lütfi Ömer Akad, tiyatro etkisinden arınmış bir sinema dili kurarak sinemasal gerçekçiliğin öncüsü olmuştur. Akad; Köy, Kent ve Göç üçlemeleriyle Türk sinemasının temel taşlarını oluşturmuş, taşradan kente göç ve toplumsal değişim gibi konuları sanatsal bir derinlikle perdeye taşımıştır.