Ana Sayfa » İstanbul Üniversitesi AUZEF » Sosyoloji Lisans Programı » Estetik

Ünite 12: Hegel’de Estetik — Kavram Eşleştirme

Tur 1 / 20 / 5 eşleşti

Önce bir kavram seç, sonra karşılığı olan tanıma dokun.

Kavramlar

Tanımlar

Yukarıdan bir kavram seç.

Estetik — Hegel felsefesinde genel olarak sanat felsefesi anlamına gelir ve güzelliğe dair problemler ağırlıklı olarak sanatsal algı ve yaratıcılık çerçevesinde incelenir. Doğadaki güzellik, sanatsal güzellik karşısında ikincil bir değer taşır.

Mutlak İdealizm — Hegel'in kendi felsefi sistemini adlandırdığı terim olup, 'idea'nın sonsuz ve evrensel bir belirleyicilikle asıl varlık ve töz olduğunu savunur. Platoncu idealizmden farklı olarak, karşıt kavramların diyalektik bir bütünlük oluşturduğu bir sistemdir.

Mutlak İdea — Farklı ve karşıt düşünce ya da kavramların diyalektik bir düşünüş zemininde oluşturduğu sistematik birlik ve bütünlüktür. Mantık Bilimi adlı yapıtın sonuç bölümü ve doruğunu oluşturur.

Tin Felsefesi — Doğada bilinçsiz ve maddi bir düzlemde işleyen diyalektik işleyişin ve doğruluğun, insanlık tarihi ve kültürü bağlamında bilincine varılma sürecini inceleyen Hegel sisteminin üçüncü ana bölümüdür.

Mutlak Tin — Sonsuz evrensel doğruluğun kendisini özbilinçli bir şekilde ifade etmesinin ve dışa vurmasının tüm biçim ve aşamalarını kapsayan üst baştır. Sanat, din ve felsefe mutlak tinin ana aşamalarını oluşturur.

Simgesel Sanat — Biçimin içeriği yansıtmakta yetersiz kaldığı, tinsel içeriğin simgelere sığındığı ilk sanatsal yaratıcılık dönemidir. Hegel bu döneme örnek olarak Eski Mısır sanatını ve Sfenks'i gösterir.

Klasik Sanat — İdeal ve maddi, ruhsal ve bedensel gerçekliğin kusursuz bir uyum ve birlik içinde olduğu sanatsal gelişim aşamasıdır. En tipik örneği Antik Yunan sanatıdır.

Romantik Sanat — Tinsel ve ideal içeriğin sonsuzluğu karşısında duyulur biçimin yetersiz kaldığı, içeriğin biçimden taştığı son sanatsal yaratıcılık dönemidir. Özsel açıdan Hristiyanlık sanatı olarak nitelendirilir.

İdeal-Maddi Gerçeklik — Düşünsel form (idea) ile duyulur maddi dünya arasındaki ontolojik ilişkiyi ifade eder. Klasik sanatta bu ikisi tam bir uyum içindeyken, romantik sanatta ideal içerik maddi biçimi aşar.

Antropomorfik (İnsanbiçimsel) — Tanrıların veya tanrısal güçlerin insan özellikleriyle, yüceltilmiş insanlar olarak imgelenmesi durumudur. Antik Yunan mitolojisinde ve klasik sanat anlayışında egemen bir karakterdir.

Diyalektik — Herakleitos'tan devralınan ve farklı ile karşıt belirlenimlerin birbiriyle içsel bir bağ oluşturduğu, oluş gerçeğini dışlamayan dinamik düşünüş ve hareket biçimidir.