Günümüz Türk vergi sistemi, kişilerin malî ödeme güçlerini doğrudan yansıtan üç temel ekonomik unsur üzerine kurulmuştur: gelir, harcama ve servet. Bu sistemin çatısını oluşturan modern ve reform niteliğindeki yasal düzenlemeler Cumhuriyet sonrasında belirli dönüm noktalarında gerçekleştirilmiştir. Özellikle cumhuriyet dönemi vergi tarihimizde 1949, 1984 ve 2002 yılları kritik reform yılları olarak ön plana çıkmaktadır. 1949 yılında gelir vergisi alanında yapılan büyük reform ile o döneme kadar geçerli olan eski kazanç vergisi tamamen kaldırılmıştır. Bu kaldırma işleminin ardından yerine modern anlamda bireylerin ve kurumların vergilendirilmesini amaçlayan Gelir Vergisi Kanunu, Kurumlar Vergisi Kanunu ve Esnaf Vergisi Kanunu yürürlüğe konulmuştur. Harcamalar üzerinden alınan dolaylı vergiler bakımından ise 1984 yılı milat kabul edilmektedir. Bu yıl içerisinde kabul edilip 1985'te yürürlüğe giren 3065 sayılı Katma Değer Vergisi (KDV) Kanunu ile daha sonra Ağustos 2002'de yürürlüğe giren 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi (ÖTV) Kanunu Türk vergi sisteminin harcama ayağını modernleştiren en önemli reformlar arasındadır. Vergi hukukunda ve özellikle gelir vergisinin temelinde 'gelir' kavramının nasıl tanımlandığı, nelerin vergiye tabi tutulacağını belirlemek açısından hayati önem taşır. Gelir kavramını açıklamak üzere iktisat ve hukuk literatüründe iki temel teori kabul görmektedir: Bunlar Kaynak Teorisi ve Safi Artış (Net Artış) Teorisidir. Kaynak teorisine göre gelir, kişilerin sahip oldukları üretim faktörlerini (emek, sermaye, doğal kaynak vb.) üretim faaliyetlerinde kullanmaları neticesinde düzenli ve periyodik olarak elde ettikleri ekonomik değerlerdir. Bu teorinin en temel şartı sürekliliktir; yani üretim faktörleri üretime sokulmaksızın elde edilen ya da süreklilik arz etmeyen tesadüfi kazançlar bu kapsamda gelir sayılmaz. Örneğin ücret ve faiz gelirleri kaynak teorisine göre tipik birer gelir unsurudur. Safi artış teorisi ise kaynak teorisini de kapsayacak şekilde çok daha geniş bir çerçeve sunar. Bu teoriye göre gelir, bir kişinin belirli bir dönem (genellikle bir takvim yılı) sonundaki tüm varlıklarının değerinde meydana gelen net artıştır. Safi artış teorisinde varlıkların nasıl elde edildiğinin (örneğin miras yoluyla veya piyango ikramiyesiyle gelip gelmediğinin) bir önemi yoktur; süreklilik şartı aranmaz ve karşılıksız kazançlar da gelir olarak kabul edilir. Ticari kazançların vergilendirilmesinde gerçek usulde tespit esas alınmakta olup, bilanço esası da bu tespit yöntemlerinin en önemlilerinden biridir. Ticari kazancın safi tutarının hesaplanmasında Gelir Vergisi Kanunu'nun (GVK) 40. maddesi rehberlik eder ve bu maddede ticari kazancın elde edilmesi ve idame ettirilmesi için yapılan harcamaların gider olarak indirilebileceği belirtilir. GVK 40/6 numaralı bendi gereğince, işletme ile doğrudan ilgili olmak şartıyla ödenen bina, arazi, gider, istihlak, damga, belediye vergileri, harçlar ve kaydiyeler gibi ayni vergi, resim ve harçlar ticari kazancın tespitinde safi kazançtan indirim konusu yapılabilmektedir. Ancak bu konuda motorlu taşıtlar vergisi gibi bazı spesifik ödemeler için kanuni ayrımlar mevcuttur. İşletme aktifinde kayıtlı olan taşıtlar yönünden Motorlu Taşıtlar Vergisi Kanunu (MTVK) hükümleri uygulanır. MTVK I Sayılı Tarifede yer alan binek otomobiller için ödenen motorlu taşıtlar vergisi ticari kazancın tespitinde gider olarak indirilemezken, aynı kanunun II Sayılı Tarifesinde yer alan yük taşıma amaçlı kamyonlar için ödenen vergiler gider olarak dikkate alınabilmektedir.