Gölge oyunu, temelinde ışık ve gölge prensibine dayanan, köklü bir gösteri sanatıdır. Geleneksel yöntemlerle hayvan derilerinden özenle kesilerek hazırlanan insan, hayvan ve eşya figürleri, bir ışık kaynağının önünde hareket ettirilir. Bu figürlerin gerdirilmiş beyaz bir perde üzerine düşen gölgeleri, izleyiciye aktarılan hikayenin ana görsel unsurunu oluşturur. Bu sanat formu, sadece tek bir coğrafyaya özgü olmayıp dünyanın pek çok farklı bölgesinde benzer tekniklerle icra edilmektedir. Özellikle Java, Türkiye, Tayland ve Endonezya gibi ülkeler, gölge oyunu geleneğinin en güçlü temsilcileri olarak kabul edilir. Günümüzde bu ülkeler, yerel yönetimlerin ve uluslararası kuruluşların teşvikleriyle bu kadim sanatı yeniden canlandırma ve gelecek nesillere aktarma çabası içerisindedir. Gölge oyununun icrası, 'hayali' adı verilen usta bir sanatçının yönetimindedir. Her ne kadar oyunların yazılı bir metni bulunsa da, hayali sahne anında doğaçlama yeteneğini kullanarak metni değiştirebilir, güncel olaylara veya seyircinin tepkisine göre oyuna yeni yorumlar katabilir. Bu esneklik, gölge oyununu statik bir metin olmaktan çıkarıp yaşayan bir performans sanatına dönüştürür. Yunanistan'daki Karagiozis ile Türkiye'deki Karagöz geleneği arasında uzun yıllardır süregelen bir köken tartışması mevcuttur. Yunan tarafı Karagiozis karakterinin tamamen Yunan kökenli olduğunu savunurken, Türkiye tarafı hem karakterin hem de geleneğin Türk kültürüne ait olduğunu vurgulamaktadır. Bu tartışma, kültürel mirasın sahiplenilmesi noktasında ulusal kimlik inşasının bir parçası haline gelmiştir. Bu kültürel öğeler, zaman içerisinde devletler arası siyasal rekabetin bir aracı haline dönüşmüştür. Kültürel mirasın korunması ve tescillenmesi süreci, bu rekabetin en somut yansımasıdır. Nitekim Türkiye, 2009 yılında Karagöz gölge oyununu UNESCO Somut Olmayan Kültürel Miras Temsili Listesi'ne dahil ettirerek, bu geleneğin Türk kültüründeki yerini uluslararası düzeyde tescillemiştir. Tarihsel kayıtlara bakıldığında, Yunanistan'daki Karagiozis'in Osmanlı yönetimi altındaki en eski belgesi 1799 yılına, Mora Yarımadası'na dayanmaktadır. Bu gösteriyi kayıt altına alan kişi, bölgeyi ziyaret eden seyyah François C. H. Pouqueville'dir. Öte yandan, hem Türk Karagözü hem de Yunan Karagiozis'i, birçok yabancı araştırmacı tarafından antik dönemdeki Aristofanes komedileriyle ilişkilendirilerek kökenleri klasik Yunan tiyatrosuna dayandırılmaya çalışılmıştır. Yunanistan'da Karagiozis geleneğinin korunması ve yaşatılması adına atılan en önemli adımlardan biri, 1990'ların başında Atina'da kurulan Spatareio Müzesi'dir. Bu müze, sadece eski figürlerin ve dekorların sergilendiği pasif bir mekan değil, aynı zamanda aktif bir kültür merkezidir. Müzede sergilenen maddi öğelerin yanı sıra, düzenli olarak Karagiozis gösterileri gerçekleştirilerek geleneğin canlı tutulması sağlanmaktadır. Müze adını, bu geleneğin en önemli ustalarından biri olarak kabul edilen hayali Sotiris Spatharis'ten almaktadır. Spatharis, Karagiozis sanatının tekniklerini ve ruhunu sonraki kuşaklara aktaran, geleneğin en güçlü temsilcisi olarak görülür. Onun sanata kattığı özgün yorumlar, bugün Yunanistan'daki Karagiozis icralarının temelini oluşturmaktadır. Sotiris Spatharis'in sanatsal mirası ve yaşam öyküsü, sadece Yunanistan'da değil, uluslararası literatürde de ilgi görmektedir. Sanatçının anılarını konu alan kitabı, Peri Efe tarafından Türkçeye çevrilerek yayımlanmıştır. Bu eser, iki kültür arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları anlamak, ayrıca Karagiozis ustasının gözünden bu sanatın inceliklerini öğrenmek isteyenler için önemli bir kaynak niteliği taşımaktadır.