Kültürel miras, insanlığın tarih sahnesine çıktığı ilk andan günümüze kadar geçen süreçte, doğa ile etkileşim halinde veya doğrudan insanın kendi yaratıcılığıyla ortaya koyduğu tüm maddi ve manevi değerleri kapsayan geniş bir kavramdır. Bu değerler, bir toplumun kimliğini oluşturan temel taşlardır. Kültürel mirasın korunması fikri 20. yüzyılda kurumsallaşmaya başlamış, ancak İkinci Dünya Savaşı'nın yarattığı büyük yıkım, bu değerlerin korunması konusundaki bilinci ve ihtiyacı zorunlu kılmıştır. Savaş sonrası dönemde, kültürel varlıkların korunması uluslararası bir sorumluluk haline gelmiştir. Günümüzde hızlı şehirleşme, sanayileşme ve toplumsal değişimler, kültürel belleği tehdit eden unsurlar olarak öne çıkmaktadır. Bu tehditler karşısında uluslararası örgütler, kültürel mirası gelecek nesillere aktarmak amacıyla çeşitli koruma politikaları geliştirerek yasal çerçeveler oluşturmaktadır. Kültürel miras, koruma stratejileri açısından temel olarak iki ana kategoriye ayrılmaktadır: Somut Kültürel Miras ve Somut Olmayan Kültürel Miras. Bu ayrım, koruma yöntemlerinin belirlenmesinde kritik bir rol oynamaktadır. Somut kültürel miras genellikle fiziksel varlıkları (yapılar, eserler, anıtlar) ifade ederken, somut olmayan kültürel miras; uygulamalar, temsiller, anlatımlar ve beceriler gibi daha dinamik ve yaşayan değerleri kapsar. Folklorik öğeler bu ikinci kategorinin temelini oluşturur. Modern koruma yaklaşımları, somut ve somut olmayan miras arasındaki keskin sınırların bazen yapay kalabildiğini savunmaktadır. Bu nedenle, güncel çalışmalarda bu ayrımın daha esnek ve dikkatli bir şekilde ele alınması, hatta bazı durumlarda bu ayrımın kullanılmaması gerektiği yönünde eğilimler bulunmaktadır. UNESCO, 17 Ekim 2003 tarihinde Paris'te düzenlenen 32. Genel Konferansı'nda 'Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi'ni kabul ederek bu alanda küresel bir standart belirlemiştir. Bu sözleşme, kültürel mirası sadece fiziksel objelerle sınırlı görmeyen bir anlayışın ürünüdür. Sözleşmeye göre somut olmayan kültürel miras; toplulukların, grupların ve bireylerin kültürel miraslarının bir parçası olarak tanımladıkları uygulamalar, temsiller, bilgiler ve becerilerdir. Bu miras, kuşaktan kuşağa aktarılan ve topluluklara kimlik duygusu veren yaşayan bir süreçtir. Bu mirasın korunması için temel şartlar; uluslararası insan hakları belgelerine uygunluk, karşılıklı saygı ve sürdürülebilir kalkınma ilkeleridir. Bu kriterlere uymayan uygulamalar, UNESCO'nun koruma kapsamı dışında tutulmaktadır. Yunanistan, UNESCO sözleşmesine taraf olarak birçok kültürel değerini 'Somut Olmayan Kültürel Miras Temsili Listesi'ne dahil ettirmiştir. Bu öğeler arasında Akdeniz Diyeti, Sakız Adası'ndaki sakız yetiştiriciliği, Tinos mermer ustalığı ve Momoeria törenleri öne çıkmaktadır. Akdeniz Diyeti, 2013 yılında çok uluslu bir dosya ile listeye girmiştir. Sadece bir beslenme biçimi değil; ritüeller, semboller ve gelenekleri içeren bütüncül bir yaşam tarzıdır. Sakız yetiştiriciliği ise 2014 yılında eklenmiş olup, genç nüfusun göçü nedeniyle sürdürülebilirlik açısından yaşlıların emeğine dayanmaktadır. Tinos mermer ustalığı 2015 yılında listeye girmiş ve Akropolis restorasyonunda kullanılan geleneksel yöntemlerin korunmasını sağlamıştır. 2016 yılında listeye giren Momoeria ise Karadeniz kökenli göçmenlerin Yunan Makedonyası'nda yaşattığı bir yılbaşı geleneğidir.