Rembetiko, Yunanistan ile özdeşleşmiş bir müzik türü olarak kabul edilse de, tarihsel kökeni ve toplumsal konumu oldukça karmaşıktır. Genel kanının aksine, bu müzik türü başlangıçta Yunan ana akım kültürü tarafından benimsenmemiş, aksine dışlanmış ve ötekileştirilmiştir. Müziği icra eden kişilere 'rembet' adı verilir. Bu müzik türü, toplumun en alt tabakasını oluşturan, ezilmiş ve yoksul kesimlerin sesi olmuştur. Başlangıçta belirli bir sınıfsal aidiyeti temsil eden rembetiko, zamanla turistik bir meta haline getirilerek günümüzdeki popüler ve kabul görmüş konumuna ulaşmıştır. Bu dönüşüm, bir kültürün marjinal bir alandan ana akıma geçişinin en somut örneklerinden biridir. Rembetiko'nun özünde, yoksulluğun getirdiği çaresizlik ve toplumsal dışlanmışlık yatar. Müzikal olarak hüzünlü, karamsar ve acı temalı yapısı, onu Türk müziğindeki 'arabesk' türüyle benzer bir duygusal düzleme taşır. Bu müzik, sadece bir eğlence aracı değil, aynı zamanda bir yaşam biçiminin ve hayatta kalma mücadelesinin dışavurumudur. Rembetiko'nun Yunanistan'a yerleşmesi, Anadolu'dan gerçekleşen büyük göç dalgalarıyla doğrudan bağlantılıdır. Kurtuluş Savaşı sonrasında imzalanan Lozan Antlaşması ile hayata geçirilen nüfus mübadelesi, bu müziğin Yunan topraklarına taşınmasında kritik bir rol oynamıştır. Göçmenler, beraberlerinde sadece eşyalarını değil, kültürel hafızalarını ve müzikal geleneklerini de getirmişlerdir. Yunanistan'a ulaşan göçmenler, burada hiç de sıcak karşılanmamışlardır. Yerli halk tarafından dışlanan ve imkanları kısıtlı olan bu insanlar, kendi toplumsallıklarını korumak amacıyla bir araya gelmişlerdir. Bu süreçte müzik, göçmenlerin yaşadıkları travmaları paylaşabilecekleri ve kimliklerini muhafaza edebilecekleri en önemli araçlardan biri haline gelmiştir. Göçmenlerin buluşma noktaları olan kahvehaneler, rembetiko müziğinin icra edildiği temel mekanlar olmuştur. Bu mekanlar, toplumun dışladığı bireylerin alkol ve esrar gibi maddeler eşliğinde bir araya geldiği, yeraltı kültürünün şekillendiği yerlerdir. Rembetiko, bu mekanların atmosferiyle bütünleşerek kendi özgün karakterini kazanmıştır. Rembetiko, barındırdığı yeraltı kültürü ve toplumsal muhalif yapısı nedeniyle bir dönem Yunanistan'da yasaklanmıştır. Devlet ve egemen kesimler, bu müziğin temsil ettiği yoksul ve marjinal yaşam tarzını tehdit olarak görmüşlerdir. Ancak bu yasaklar, müziğin halk arasındaki yayılımını tamamen engelleyememiştir. Zamanla turizm sektörünün gelişmesiyle birlikte rembetiko, otantik ve egzotik bir değer olarak pazarlanmaya başlanmıştır. Bu turistik sunum, müziğin 'tehlikeli' imajını silerek onu Yunan tavernalarının vazgeçilmez bir parçası haline getirmiştir. Bugün kuzeyden güneye tüm Yunanistan'da duyulan buzuki sesleri, bu dönüşümün bir sonucudur. Günümüzde rembetiko, modern orkestralar eşliğinde icra edilerek orijinal kökenlerinden oldukça uzaklaşmış ve yeni bir kimliğe bürünmüştür. Bu durum, kimliğin durağan değil, dinamik ve değişebilir olduğunun en net kanıtıdır. Artık bir alt sınıf müziği olmaktan çıkıp, ulusal bir kimlik unsuru haline gelmiştir.