Bu bölümde, Descsrtes’ın res cogitans ve res extensa ayrımı yaptığını gördük ve onun
bu ayrımı ile beraber doğanın makine gibi görülmeye başlandığını ve dolayısıyla ereksellik
anlayışının göz ardı edilerek matemaksel-mekanik bir aklın merkeze oturduğunu gördük. Bu
akıl ile insanın temel gayesi olarak doğayı bilmek ve ona hakim olmak anlayışı gelişmiştir.
Nesne ve gerçeklik konusunun ele alındığı bu bölümde Descartes felsefesinde bunların
ne anlama geldiği anlaşılmaya çalışmıştır. Düşünen ben ile yer kaplayan cismi birbirinden
ayıran Descartes, doğanın makine gibi işlediğini ve dolayısıyla bu makinenin kurallarının
öğrenileceğini savunmuştur. Renaissance döneminde bu anlayış iyice yerleşmiş ve doğa arka
plana atılırken, esas olan akıl olarak görülmüştür. Bu yaklaşım da günümüze kadar insan ile
doğa ilişkisinde pek çok çıkmazın sebebi olmuştur.
