
C.Darwin 'İnsan ve Hayvanlarda Duyguların Dışavurumu' kitabında duyguları tekrarlanan durumlarda kullanılmak üzere uzmanlaşmış kalıtsal zihinsel durumlar olarak ele almıştır. Öfkelendiklerinde köpeklerin, kaplanların ve insanların diş gıcırdatması gibi ortak kas örüntülerine dikkat çekmiştir.
P. Ekman ve arkadaşları 31 farklı kültürel yapıyı inceleyerek korku, iğrenme, mutluluk, şaşırma, aşağılama, öfke ve üzüntü yüz ifadelerinin evrensel olduğunu kanıtlamıştır. Dünya genelindeki insanlar ırk veya eğitim farkı olmaksızın bu temel ifadeleri aynı şekilde tanımaktadır.
Araştırmalar 4 haftalık bebeklerin gülümseme, 3-4 aylık bebeklerin kızgınlık ve üzüntü, 5-7 aylık bebeklerin ise korku ifadelerini duruma uygun şekilde takınabildiğini göstermiştir. Doğuştan görmez ve sağır bebeklerde de benzer cıvıldama ve gülümseme tepkileri görülmektedir.
1922-1997 yılları arasında yaşayan S. Schachter, duyguların fizyolojik canlanma ve bilişsel etiketleme olmak üzere iki temel bileşenden oluştuğunu öne sürmüştür. Fizyolojik uyarılma olmadan durumun niteliği tek başına duygulanma yaratmamaktadır.
MacLean'in temporal lob epilepsisi hastaları üzerinde yaptığı çalışmalar, cinsellik, korku ve savaşma/kaçma gibi temel duyguların kaynağının limbik sistem olduğunu göstermiştir. Bu yapı tüm memelilerle paylaşıldığı için gündelik basın dilinde 'sürüngen beyni' olarak da yer bulmuştur.