Mead, insan zihnini manevi veya mistik bir varlık olarak değil, toplumsal etkileşim sürecinin bir ürünü olan davranışsal bir kapasite olarak tanımlar. Ona göre zihin, bireyin çevresine uyum sağlamak için geliştirdiği, anlamlı sembolleri kullanma ve başkalarının rollerini alma yeteneğidir. Zihnin oluşumu, bireyin diğerleriyle girdiği etkileşim matrisine bağlıdır. Bedensel hareketler (gestures), bu iletişimin temelidir. Bir organizmanın hareketi, diğerinde bir tepkiye yol açar ve bu karşılıklı süreç, anlamlı sembollerin gelişimiyle karmaşık bir iletişim ağına dönüşür. İnsan zihni, 'içsel bir hareketler konuşması' olarak işler. Birey, anlamlı sembolleri kullanarak kendi tepkilerini askıya alabilir, alternatif davranışları zihninde tasarlayabilir ve sonuçlarını değerlendirerek en uygun eylem çizgisini seçebilir. Bu süreç, bireyin topluma uyumunu sağlayan temel adaptasyon mekanizmasıdır. Mead'e göre benlik, doğumla gelen bir şey değil, toplumsal deneyimler ve etkileşimler sonucunda gelişen bir yapıdır. Birey, kendisini diğerlerinin bakış açısından bir nesne olarak görmeyi öğrendiğinde benlik oluşmaya başlar. Bu süreç, 'ayna benlik' kavramıyla benzerlik gösterir. Benlik, 'ferdî ben' (I) ve 'sosyal ben' (me) olmak üzere iki evreden oluşur. 'Ferdî ben', bireyin kendiliğinden ve somut eylemlerini temsil ederken; 'sosyal ben', toplumun beklentilerini, normlarını ve diğerlerinin tutumlarını içeren, bireyin kendisini dışarıdan değerlendirdiği kısımdır. Benliğin gelişimi üç aşamada gerçekleşir: Oyun evresi (tekil rollerin alınması), takım oyunu evresi (organize etkinliklerde birçok rolün aynı anda alınması) ve genelleştirilmiş diğeri evresi. Son aşamada birey, toplumun genel tutumlarını içselleştirerek eylemlerini bu geniş perspektife göre düzenler. Mead, insan davranışlarının temel birimini 'edim' olarak tanımlar. Edim, organizmanın çevresiyle olan dengesizliğini giderme çabasıdır ve dört evreden oluşur: Dürtü, algı, davranışın yönlendirilmesi ve dürtünün karşılanması. Dürtü, organizma ve çevre arasındaki gerilim durumudur. Algı evresinde birey, dürtüyü gidermek için çevredeki ilgili nesneleri seçer. Davranışın yönlendirilmesi evresinde ise zihin ve benlik kapasiteleri devreye girerek, bireyin eylemlerini zihinsel olarak tasarlamasını ve engelleri aşmasını sağlar. Bu süreç sibernetiktir; yani birey, eylemlerinin sonuçlarına göre davranışlarını sürekli olarak yeniden ayarlar. Dürtü karşılandığında edim tamamlanır. Mead, bu modelin sadece rasyonel değil, duygusal eylemleri de kapsadığını ve insan doğasının toplumsal süreçlerle nasıl bütünleştiğini açıkladığını savunur.