Cumhurbaşkanı tarafından Resmi Gazete'de yayımlanan kanunlarda eğer yürürlüğe giriş tarihi hakkında özel bir hüküm bulunmuyorsa, kanun yayımlandığı günü izleyen günden itibaren 45 gün sonra kendiliğinden yürürlüğe girer. Ancak modern kanunların neredeyse tamamında yürürlük tarihi açıkça belirtilmektedir.
Anayasa'nın 96. maddesine göre, TBMM'de karar alınabilmesi için toplantıya katılanların salt çoğunluğu aranır. Ancak bu karar yetersayısı hiçbir şekilde üye tamsayısının dörtte birinin bir fazlası olan 139 milletvekilinden az olamaz. Bu kural, az sayıda milletvekiliyle kanun çıkarılmasını engeller.
Cumhurbaşkanlığı kararnamelerine karşı hem şekil hem de esas bakımından Anayasa Mahkemesi'nde iptal davası açma süresi, kararnamenin Resmi Gazete'de yayımlandığı tarihten itibaren 60 gündür. Bu sürenin geçirilmesi halinde hak düşürücü süre nedeniyle dava reddedilir.
Hangi yönetmeliklerin Resmi Gazete'de yayımlanması gerektiğini düzenleyen temel mevzuat 3011 sayılı Kanun'dur. Bu kanuna göre, sadece ülke çapında uygulanacak olan veya kamu personelini ilgilendiren yönetmelikler Resmi Gazete'de yayımlanır; yerel nitelikteki yönetmelikler ise mahalli araçlarla duyurulur.
Türk siyasi hayatında 1999 yılına kadar Cumhurbaşkanlarının hükümeti kurma görevini Meclis'teki en büyük partinin liderine vermesi yönünde güçlü bir uygulama bulunmaktaydı. Ancak 1999'da Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, bu görevi önce bağımsız bir milletvekiline, ardından daha küçük bir partinin liderine vererek bu fiili uygulamayı sonlandırmıştır.
İngiltere'nin yazısız anayasal sisteminde yüzyıllardır uygulanan en ünlü anayasa teamüllerinden biri 'Kral kötülük yapmaz' (The King can do no wrong) ilkesidir. Bu teamüle göre kralın eylemlerinden dolayı hukuki veya cezai sorumluluğu yoktur; tüm sorumluluk işlemleri imzalayan Başbakana aittir.
1971 askeri muhtırası sonrasında, 1961 Anayasası'nın siyasi partileri demokratik hayatın vazgeçilmez unsuru sayan 56. maddesine aykırı olarak, partiler üstü bir teknokratlar hükümeti kurulmuş ve Meclis'ten güvenoyu almıştır. Bu durum doktrinde tipik bir 'anayasa yanlışlığı' örneği olarak kabul edilir.
Anayasa'nın 153. maddesinin son fıkrası, Anayasa Mahkemesi kararlarının yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri kesin olarak bağlayacağını hükme bağlamıştır. Bu hüküm, mahkeme kararlarının anayasa hukukundaki en güçlü yürürlük kaynağı olduğunu kanıtlar.