Ana Sayfa » Anadolu Üniversitesi AÖF » İşletme Lisans Programı » Çağdaş Lojistik Uygulamaları

Ünite 4: Dağıtım Ağı Tasarımı — Kavram Eşleştirme

Tur 1 / 20 / 5 eşleşti

Önce bir kavram seç, sonra karşılığı olan tanıma dokun.

Kavramlar

Tanımlar

Yukarıdan bir kavram seç.

Stratejik Kararlar — Üst yönetim tarafından alınan, genellikle 1-3 yıllık uzun dönemi kapsayan, yüksek maliyetli ve geri dönüşü zor olan kararlardır. Dağıtım ağında aktarma noktalarının sayısı ve yer seçimi bu kararlara örnektir.

Taktiksel Kararlar — Stratejik ve operasyonel kararlar arasında bir ara yüz oluşturan, orta vadeli planlama kararlarıdır. Depoların iç tasarımı, çalışacak insan sayısı ve araç filosu büyüklüğü bu kapsama girer.

Operasyonel Kararlar — Günlük veya haftalık faaliyetleri kapsayan, en fazla 30 günlük döneme odaklanan en alt düzey kararlardır. Hangi şoförün hangi aracı kullanacağı ve araç çizelgeleme bu kararlardandır.

İtme Sistemi — Üretim ve dağıtım kararlarının uzun dönemli talep tahminlerine dayandırıldığı tedarik zinciri stratejisidir. Müşteri talebine hızlı yanıt veremez ve yüksek stok birikimi riski taşır.

Çekme Sistemi — Üretim ve dağıtımın tamamen gerçek müşteri talebiyle tetiklendiği, envanter tutulmayan sistemdir. Fast food restoranlarında sipariş anında mutfağa bilgi gitmesi bu sisteme örnektir.

Doğrudan Dağıtım — Nihai ürünlerin üretildiği noktadan talep noktasına, araya hiçbir depo veya aktarma noktası girmeden, bekletilmeden doğrudan ulaştırılması stratejisidir.

Konsolide Dağıtım — Farklı noktalara gidecek ürünlerin ara depolarda bir araya getirilip geçici olarak stoklanması ve ihtiyaç halinde talep noktalarına buralardan gönderilmesi sürecidir.

Çapraz Yükleme — Ara stok depolarının sadece birer transfer istasyonu olarak kullanıldığı, stok tutulmasına izin verilmeyen ve senkronize dağıtımı hedefleyen konsolide dağıtım yöntemidir.

Lojistik Köy (Merkez) — Ulusal ve uluslararası yük taşımacılığı, dağıtımı, depolama ve kombine taşımacılık hizmetlerinin bir arada sunulduğu, karayolu, demiryolu ve denizyolu erişimi olan özel alanlardır.

P-Ortanca Problemi — Potansiyel noktalar arasından p sayıda tesis açarak, müşterilerin bu tesislere olan toplam (veya ağırlıklı) mesafesini en azlamayı amaçlayan klasik bir yer seçimi modelidir.

Teitz & Bard Yöntemi — 1968 yılında geliştirilen, P-Ortanca probleminde açılmış bir tesisi kullanılmayan bir noktaya taşıyarak amaç fonksiyonunu iyileştirmeyi hedefleyen sezgisel bir geliştirme algoritmasıdır.