Bu Ünitede Neler Öğrendik?myders hazırladı
Bu bölümde halk edebiyatının en yaygın anlatmalık türlerinden olan masal, halk hikâyesi ve fıkra türleri ele alınmıştır. Masal türü; gerçekle bağı bulunmayan, tekerlemelerle şekillenen, zaman ve mekân kavramından uzak, mensur yapıda bir türdür. Türk masallarında Keloğlan gibi iyi tipler ile Köse gibi kötü tipler zıtlık içinde sunulur. Masal araştırmalarında Radloff, Kunoş, Gökalp, Tezel, Boratav ve Günay gibi isimlerin çalışmaları dönüm noktası olmuştur. Masallar, insan zihninde kurgu kavramının kabul edilmesini sağlayan ilk edebi türdür.
Halk hikâyesi ise XVI. yüzyıldan itibaren görülen, nazım-nesir karışık yapısıyla epik destan ile modern roman arasında geçiş özelliği gösteren bir türdür. Fasıl, döşeme, asıl konu, sonuç ve efsane bölümlerinden oluşan bu anlatılar, kökenlerine ve konularına göre tasnif edilir. Son olarak fıkra türü; hayattan alınan gerçekçi vakalara dayanan, güldürerek uyarma, buz kırma ve samimiyet arttırma gibi önemli sosyal işlevleri olan mizahi anlatılardır. Fıkralar, Nasrettin Hoca gibi ana tipler ve çeşitli alt tipler aracılığıyla toplumsal aksaklıkları ince bir alayla eleştirir.