Bu bölümde, 1980 sonrası Türk tiyatrosunun 12 Eylül askeri müdahalesinin getirdiği siyasi baskılar, ekonomik zorluklar ve televizyonun yaygınlaşması gibi olumsuz koşullar altında şekillenen yapısı ele alınmıştır. Bu dönemde yaşanan durgunluğa rağmen Devlet Tiyatroları Anadolu'da yaygınlaşmış, üniversitelerdeki tiyatro bölümlerinin sayısı artmış ve İstanbul Uluslararası Tiyatro Festivali gibi kurumsallaşan etkinlikler ile önemli tiyatro ödülleri hayata geçirilmiştir. Çocuk tiyatrosu ise hak ettiği niteliksel gelişmeyi gösteremeyerek dönemin en çok göz ardı edilen alanlarından biri olmuştur. Ünitede ayrıca, Batı tiyatrosundaki deneysel arayışların, dans tiyatrosunun ve yüzyıl sonuna doğru ortaya çıkan "Suratına Tiyatro" akımının ülkemizdeki yansımaları incelenmiştir. Dönemin politik baskıları yazarları otosansüre ve soyutlamaya yönlendirirken; Turgut Özakman, Ferhan Şensoy, Tuncer Cücenoğlu, Memet Baydur ve Murathan Mungan gibi isimler öne çıkmıştır. Tek kişilik oyunların, belgesel tiyatronun ve geleneksel ögelerle harmanlanan modern arayışların yükselişe geçtiği bu süreç, kurumsal nicelik artışına rağmen niteliksel sancıların yaşandığı karmaşık bir dönem olarak özetlenmektedir.