Batı felsefe tarihi boyunca anlam kavramı açık ya da dolaylı olarak sürekli tartışılmış; Platon, Aristoteles, Wittgenstein, Chomsky ve Quine gibi filozoflar bu konuda farklı yaklaşımlar geliştirmiştir. Bu tartışmaların başlatıcısı ve temel sorularını soran ilk filozof Platon’dur. Dil felsefesinin en bulanık terimlerinden biri olan 'anlam', dilbilimciler ve filozoflar tarafından sıkça kullanılsa da hakkında kesinleşmiş çok az şey bilinmektedir. Ogden ve Richards anlamın 23 ayrı tanımını yapmış, sonraki tanımlar ise terimi daha da karmaşık hale getirmiştir. Anlam sorusuna verilen cevaplar genel olarak üç ana öbekte toplanabilir: Anlam, sözcüğün işaret ettiği nesnedir (Platon, Russell, I. Dönem Wittgenstein); anlam, zihindeki tasavvurlara/idealara karşılıktır (Sofistler, Aristoteles, Locke); ve anlam kullanımdır, dilsel davranışta ortaya çıkar (II. Dönem Wittgenstein). Platon'da adlar ile nesneler arasındaki ilişki, adlar ile anlamlar arasındaki ilişki olarak değerlendirilir ve bu yaklaşım 'Doğrudan Anlam Öğretisi' olarak adlandırılır. Bu öğretiye göre bir sözcüğün anlamı ile işaret ettiği nesne özdeştir. Platon'da 'anlam', 'düşünce' ve 'kavram' terimleri arasında ayrım gözetilmeksizin aynı anlama gelecek şekilde kullanılır. Platon anlam karşılığında 'semainon' teriminin yanı sıra, her adın bir görevi ve gücü (dynamis) olduğunu belirtir. Her genel ad, sahip olduğu güç sayesinde belirli nesnelere uygulanır. Platon, kastetmek ve niyet etmek anlamına gelen 'boulesis' terimini de anlam kavramına karşılık kullanır. Dil, nesneler hakkındaki düşüncelerimizi (dianoiai) birbirimize aktardığımız bir alettir ve sözcüklerin taşıdığı düşüncelerle anlamlar aynı şeylerdir. Platon özel adlar (kişi ve yer adları) ile genel adlar arasında temel bir ayrım yapmasa da, 'Theaitetos' gibi özel adların belirli bir kişiye işaret ettiğini ve adın anlamının o nesnenin kendisi olduğunu belirtir. Adalet, aslan, beyazlık gibi genel terimlerin taşıyıcısı olan adların anlamı ise temsil ettikleri İdealar'dır. Cornford'a göre Platon'un anlam görüşü basittir: 'Daire' adının anlamı Daire İdeası'dır ve ses öbeği uzlaşıma bağlı seçilmiştir. Platon'da anlam dil dışı bir nesnedir; adın taşıyıcısı olan bir nesne veya idea yoksa adın anlamı da yoktur. Gorgias'ın aksine sadece düşüncede var olan hayalleri anlam kabul etmez, düşüncede yer alan her nesnenin zihin dışında bir varoluşu olduğunu savunur. Platon'da anlam sadece işaret edilen nesne değil, aynı zamanda o nesnenin zihnimizdeki kavranılışı ve bilgisidir. Zihin, nesneleri sahip olduğu İdea bilgisiyle sınıflar ve dünya nesnelerine bu sayede anlam verir. Her nesne için doğal olarak uygun ad (to ekasto physei kephukos onoma), fizik bir ses değil, sözcüğün taşıdığı anlam ya da düşüncedir. Fizik sesler ile bu anlamlar arasında doğal bir zorunluluk yoktur; 'Aslan' kavramı 'lion' veya 'l.e.o.n' sesleriyle ifade edilebilir, yani ad ile anlam arasındaki ilişki uzlaşıma bağlıdır. Ad ile anlam uzlaşıma dayansa da, anlam ile idea arasındaki ilişki doğal ve zorunludur. Dili kullanan bireyler yasaya (nomos) ve kurallara uygun olarak sözcüklere anlam yükler; bildirişimin nesnel temeli bu ortak kullanıma dayanır. Platon, adların bireysel keyfiyete göre değil, dil geleneğine ve alışkanlıklara bağlı olduğunu savunur. Sözcüklerin farklı anlamlarda kullanılması bildirişimin nesnel temelini yıkacağı için devreye ad koyucu (onomathetes) ve diyalektikçi girer. Anlamın kendisi uzlaşıma ve değişime konu olmasa da, sözcüklerin günlük dildeki kullanımı değişime açıktır ve dildeki değişim bu kullanımdan kaynaklanır. Felsefe ve bilim ifadelerinde yer alan genel terimlerin belirgin bir anlamı ve temsil ettiği bir idea vardır; sadece felsefe ve bilim önermeleri gerçekliği İdealar'a uygun olarak doğru biçimde dile getirebilir.