Devletin iç borçlanma senetlerine ödediği faizler, tasarruf yapabilen üst gelir grubuna aktarılır. Bu ödemelerin finansmanı genel vergilerle yapıldığından, borçlanma politikası gelir dağılımını yoksullar aleyhine bozan regresif bir transfer mekanizmasına dönüşür.
Ücret gelirleri üzerindeki vergi oranları aşırı yükseltildiğinde, bireyler ek çalışmanın getirisini düşük bularak çalışmak yerine boş zamanı tercih ederler. Bu ikame etkisi, devletin hem üretim kapasitesini hem de beklenen vergi hasılatını kaybetmesine yol açar.
Yıllık 10.000 TL kira getiren bir gayrimenkule %10 oranında yeni bir gelir vergisi konulduğunda, net getiri 9.000 TL'ye düşer. Bu vergi başkasına yansıtılamazsa, gayrimenkulün piyasa değeri verginin kapitalize edilmiş değeri kadar kalıcı olarak azalır.
Gelir dağılımında adaleti sağlamak amacıyla lüks tüketim malları (yat, lüks araba vb.) üzerindeki Özel Tüketim Vergisi (ÖTV) gibi vergilerin spesifik (maktu) değil, değer üzerinden (advalorem) alınması, yüksek gelirlilerden daha çok vergi tahsil edilmesini sağlar.
Modern maliye teorisinde devlet, yüksek gelir gruplarından aldığı vergileri sosyal yardımlar, asgari ücret destekleri ve ücretsiz eğitim/sağlık hizmetleri şeklinde alt gelir gruplarına dağıtarak bir süzgeç gibi çalışır ve toplumsal barışı korur.
A.C. Pigou tarafından geliştirilen ödeme gücü yaklaşımı, vergilemeyi kamu hizmetinin bir karşılığı olmaktan çıkarıp, bireylerin devlete karşı katlanmak zorunda oldukları toplumsal bir fedakarlık ve egemenlik ilişkisi olarak tanımlamıştır.
Ekonomik canlanma (enflasyonist genişleme) dönemlerinde toplam talep yüksek olduğu için firmalar ödedikleri vergileri mal fiyatlarına ekleyerek tüketicilere (ileriye doğru) çok daha kolay ve hızlı bir şekilde yansıtabilirler.
Ayırma kuramı, bedeni ve zihni yıpranmaya dayalı ücret gelirlerinin, hiçbir çaba gerektirmeyen faiz ve kira gibi sermaye gelirlerine göre daha düşük oranda vergilendirilmesini öngörerek sosyal adaleti ve emeği korumayı amaçlar.