IS-LM modelinde milli gelirin kararlı bir dengeye gelebilmesi için, mal piyasası ile para piyasasının aynı anda (eşanlı olarak) dengede olması gerekmektedir. Bu durum, yatay eksende milli gelir (Y) seviyesinin, dikey eksende ise faiz oranının (i) yer aldığı bir diyagramda IS ve LM doğrularının kesiştiği D noktasında gerçekleşir. IS doğrusu mal piyasasındaki dengeyi, LM doğrusu ise para piyasasındaki dengeyi temsil eder ve bu iki eğrinin kesişim noktası her iki piyasanın da eş anlı dengesini verir. Eğer faiz oranı denge seviyesinin üzerine çıkarsa (örneğin i1 seviyesine), para piyasası dengede olsa bile mal piyasası dengede olmaz. Yüksek faiz oranları yatırımları azaltır, bu da üretim, istihdam ve milli gelir seviyesinin düşmesine yol açarak ekonomiyi tekrar denge noktasına çeker. Tersi durumda, faiz oranları çok düşükse yatırlar artar, üretim ve milli gelir yükselir; böylece piyasalar kendiliğinden denge mekanizmasını çalıştırır. IS ve LM doğrularının kesiştiği D noktası dışında kalan alanlarda piyasalar dengesizlik durumundadır. Örneğin, IS eğrisinin sağında kalan noktalarda toplam arz fazlası (istenmeyen stok birikimi) vardır ve firmalar üretimi kısar. LM doğrusunun solunda veya sağında olunmasına göre ise reel para arzı veya reel para talebi fazlalıkları ortaya çıkarak faiz oranlarını ve milli geliri etkiler. Basit Keynezyen modellerde sadece mal piyasası analiz edildiği için yalnızca maliye politikası uygulanırken, IS-LM modelinde para politikaları da modele dahil edilir. Merkez Bankası, para arzını artırıp azaltarak toplam talep üzerinde belirleyici bir etki kurar ve bu sayede işsizlik ile enflasyon seviyelerini kontrol etmeye çalışır. Para politikasının en temel uygulama araçlarından biri Açık Piyasa İşlemleri'dir (APİ). Merkez Bankası piyasadaki para miktarını artırmak istediğinde piyasadan devlet tahvili satın alır ve karşılığında piyasaya para sürer; bu durum genişletici para politikası olarak adlandırılır. Tahvil alımıyla artan para arzı, paranın değerini düşürerek faiz oranlarını aşağı çeker. Düşen faiz oranları yatırım harcamalarını, dolayısıyla üretim ve istihdamı artırarak milli geliri yükseltir. Ekonomide enflasyonist baskılar olduğunda ise Merkez Bankası daraltıcı para politikası izler ve piyasaya devlet tahvili satarak piyasadaki fazla parayı çeker. Para arzının azalması faiz oranlarını yükseltir, yatırımları ve toplam talebi baskılayarak milli gelirin düşmesine ve enflasyonun kontrol altına alınmasına yardımcı olur. Para politikasının etkinliğinin sorgulandığı bazı özel durumlar mevcuttur. Bunlardan ilki, yatırımların faize bütünüyle duyarsız olduğu durumdur. Bu durumda IS doğrusu dik bir konum alır. Merkez Bankası para arzını artırıp faizleri düşürse bile, yatırımlar faiz düşüşünden etkilenmediği için toplam talep ve milli gelir seviyesi değişmez. İkinci özel durum ise para talebinin faize sonsuz duyarlı olduğu ve 'likidite tuzağı' olarak adlandırılan durumdur. Bu durumda faiz oranları sıfıra çok yakın bir düzeydedir ve bireyler arz edilen paranın tamamını elde tutmak isterler. Merkez Bankası para arzını artırsa bile faiz oranları ve dolayısıyla LM eğrisinin konumu değişmez, para politikası tamamen etkinsiz hale gelir. Maliye politikası hükümetler tarafından kamu harcamaları, transfer ödemeleri ve vergi oranlarının değiştirilmesi suretiyle yürütülür. Genişletici maliye politikası, kamu harcamalarının artırılması ve vergi oranlarının düşürülmesiyle işsizliği gidermeyi amaçlar; daraltıcı maliye politikası ise kamu harcamalarının kısıntıya uğratılmasıyla enflasyonu düşürmeyi hedefler. Para politikası öncelikle para piyasalarını etkilerken, maliye politikası öncelikle mal piyasalarını etkiler. Örneğin, hükümet kamu harcamalarını artırdığında (genişletici maliye politikası), çarpan mekanizması sayesinde milli gelir artar. Artan milli gelir para talebini yukarı çeker, bu da faiz oranlarının yükselmesine ve bir miktar yatırımın dışlanmasına (faiz artışı nedeniyle yatırımların azalmasına) yol açar. Daraltıcı maliye politikasında ise kamu harcamaları kısılır, IS doğrusu sola kayar ve milli gelir düşer. Düşen milli gelir para talebini azaltarak faiz oranlarını düşürür, bu düşüş yatırımları kısmen canlandırarak yeni bir denge noktasına ulaşılmasını sağlar. Maliye politikasının etkinliği de ekonominin yapısına bağlı olarak bazı özel durumlarda değişir. Yatırımların faize tamamen duyarsız olduğu durumda IS doğrusu yatay/paralel bir konum alabilir veya özel yapı gösterebilir; kamu harcamaları artırıldığında faizler yükselse bile yatırımlar azalmadığı için maliye politikası maksimum etki gösterir. Para talebinin faiz oranlarına tam duyarlı olduğu (likidite tuzağı) durumlarda ise para politikası etkisizken maliye politikası son derece etkindir. Kamu harcamalarındaki artış milli geliri artırır ancak atıl fonlar kullanıldığı için faiz oranları yükselmez, böylece yatırımlarda bir azalma (dışlama etkisi) yaşanmaz. Para talebinin faize hiç duyarlı olmadığı durumda ise LM doğrusu dikey bir konum alır. Bu durumda genişletici maliye politikası uygulandığında artan milli gelir faiz oranlarını o kadar çok yükseltir ki, özel yatırımlar yapılan kamu harcaması kadar azalır ve maliye politikasının milli gelir üzerindeki net etkisi sıfır olur.