Pender tarafından geliştirilen bu model, temelini Albert Bandura'nın sosyal öğrenme kuramından alır. Modelde, bireyin öz-yeterlik algısının sağlığı geliştiren davranışları başlatmada ve sürdürmede en önemli nedensel mekanizma olduğu savunulur.
Sağlık İnancı Modeli'nin teorik altyapısı oluşturulurken, Lewin ve Becker'in sosyopsikolojik kuramlarından büyük ölçüde yararlanılmıştır. Bu durum modelin bireysel inançlar ve sosyal psikoloji arasındaki köprüsünü güçlendirmiştir.
Araştırmacılar Piles ve Schmidt, Planlanmış Davranış Teorisi'nin sosyal psikolojide en iyi sonuç veren ve davranışların açıklanmasında ampirik olarak en geniş alanlarda test edilen teori olduğunu doğrulamışlardır.
Aksayan ve Gözüm tarafından yapılan çalışmada, bireyin öz-etkililik-yeterlik algısının sağlık davranışları üzerindeki doğrudan etkisini gösteren çok sayıda yerli ve yabancı araştırma sonucuna yer verilmiştir.
Yapılan bir araştırmada, öz-yeterlik algısı yüksek olan annelerin diyabetik çocuklarının öz-bakım ve kendi kendine hastalık idare süreçlerinin, öz-yeterliği düşük annelerin çocuklarına kıyasla çok daha başarılı olduğu saptanmıştır.
Thomas, sağlık davranışı modellerini sistematik bir şekilde üç düzlemde ele almıştır. Bu düzeyler; bireysel seviye, kişilerarası seviye ve kurumsal/toplumsal/sosyal seviye olarak sınıflandırılmıştır.
Berry, sağlık davranışı modellerini beş ayrı başlıkta toplamıştır. Bu modeller: Sağlık İnancı Modeli, Planlanmış Davranış Modeli, Kendine Düzenleyici Model, Değişim Basamakları Modeli ve Koruma Motivasyon Modelidir.