Schelling’in estetik ve sanat anlayışını kavramak için öncelikle onun erken dönem düşüncelerinde büyük etkisi bulunan Fichte’nin öznel idealizmi ile olan ilişkisine ve bu anlayıştan nasıl uzaklaştığına bakmak gerekir. Fichte gibi Schelling de felsefenin koşulsuz ve mutlak bir ilkeden hareketle kurgulanmış akılsal bir sistem olması gerektiğini savunmuştur. Felsefi sistemde her bir önerme, kendinden öncekinin zorunlu bir sonucu olup, tıpkı ideal bir sanat yapıtı gibi bütünlüklü bir yapı oluşturur. Bu bağlamda Fichte ve ilk dönem Schelling için tüm felsefi sistemin koşulsuz ilkesi, Descartes'tan beri modern felsefenin merkezinde yer alan 'ben' yani ego olmuştur. Ancak Schelling zamanla Fichte’nin öznel idealizminden uzaklaşarak nesnel doğal varoluşa da felsefi sisteminde kritik ve belirleyici bir yer vermeye başlamıştır. 'Transendental İdealizm Sistemi' adlı eserinde 'ben'den yani özneden hareketle nesnelliği ve doğal gerçekliği temellendirmeye çalışırken; 'Doğa Felsefesi' adlı yapıtında ise tam tersi bir yönelimle, ben-olmayandan 'ben'e, nesnelden öznele, mekanik varoluştan organik ve tinsel varoluşa doğru bir geçiş yapmıştır. Böylece onun idealizmi öznel ve nesnel kutupların birliğini savunan 'nesnel idealizm' boyutunu kazanmıştır. Schelling’e göre doğa ve tin birbirinin zıttı değil, farklı biçimlerde var olan aynı gerçekliğin yüzleridir; öyle ki doğa 'görülür, dışsallaşmış tindir', tin ise 'görülür, içselleşmiş doğadır' ve doğa adeta 'tinin uykusudur'. İnsan bilgisi, doğanın kendisine dair uyanma ve bilince gelme süreci olarak tanımlanır, çünkü doğada uyuklayan bilinçsiz akıl insan bilincinde uyanır. Bu çerçevede Schelling'in sisteminde, öznellik ve nesnelliğin, tin ile doğanın özsel birliği kabul edilir ve bu durum sanat felsefesinin temellerini oluşturur. Schelling’in felsefi sisteminde analitik zekânın konumu oldukça önemlidir ancak analiz onun için evrendeki bütünlüğü kavramakta tek başına yetersiz bir zihinsel işlemdir. Analitik zekâ, tüm karşıt belirlenimleri birbirinden ayırıp yalıtır; özneyi nesneden, zorunluluğu özgürlükten, doğayı tinden ve fenomeni noumenden soyutlama edimiyle ayırarak kategorize eder. Ancak evrende var olan gerçek birliği, bütünlüğü ve özdeşliği anlamak için analizin ötesine geçen bir kavrayışa ihtiyaç duyulur. Evrensel varoluşun bütünsel ve organik kavranışında sanat çok kritik bir işleve sahiptir. Doğa felsefesi görünür tin alanı ve bilinçsiz akılsallıkla ilgilenirken, ahlaksal dünya düzeni ve tarihsel-toplumsal düzlem bilinçli bir tinselliği barındırır. İnsan ahlaki düzlemde öznellik ve nesnellik, özgürlük ve zorunluluk arasındaki bağı kurmaya çalışır. Estetik deneyim ve sanatsal yaratım düzleminde ise ideal ile reelin, bilinçli ile bilinçsiz gerçekliğin derin ve içsel ilişkisi 'estetik sezgi' aracılığıyla doğrudan kurulur. Bu bağlamda sanatsal etkinlik, Schelling’in sisteminde felsefenin ve bilimin kavramsal araçlarla tam olarak birleştiremediği karşıt kutuplar arasındaki birlik ve özdeşliğin en derin duyumsandığı ve sezildiği eşsiz bir etkinlik alanı olarak konumlanır. Sanat, teorik spekülasyonların ötesinde, evrenin içsel dokusunu gözler önüne serer. Schelling’in sanat felsefesinin merkezinde estetik sezgi ve dâhilik kavramları yer alır. Estetik sezgi, olgusal gerçeklik ile ideal düzeyin, bilinçsiz ile bilinçli varoluş biçimlerinin özsel birliğinin en derin ve dolaysız tarzda duyumsanmasına olanak tanır. Büyük sanatçı yani dâhi, üretim sürecinde ne yaptığının bilincinde olan bir iradeye sahip olsa da, aynı zamanda kendi bilinçli öğrenme sürecini aşan, gizemli ve bilinçsiz yaratıcı bir gücün yani geleneksel söylemle ilham perisinin etkisi altındadır. Hakiki bir sanat yapıtının algısal deneyimine 'sonsuz bir doyum duygusu' eşlik eder ve bu duyguya içsel bir ereklilik duygusu neden olur; bu durum adeta yapıt üzerinde 'hiçbir şey eklenmemeli ve çıkarılmamalı' hissini uyandırır. Schelling'e göre sanat, sonsuz mutlağın sonlu ve ilineksel olanda ortaya çıkması ve dışavurulmasıdır. Bu noktada güzellik, tikel nesnenin kendi evrensel ideasıyla uyumuna işaret eder; sonlu bir zihin ürününde sonsuz ideanın duyumsanması estetik deneyimi doğurur ve bu anlamda doğruluk ile güzellik son kertede özdeştir. Sanatçı filozofla benzer şekilde sonsuz ideayı betimlese de bunu kavramsal spekülasyonlarla değil, evrensel ile bireysel olanın birliğini temsil eden 'simge' aracılığıyla yapar. Schelling, sanatın bu simgesel ve şiirsel gerçekliğinin mitoloji ve din ile sıkı bir bağ içinde olduğunu, insanın entelektüel çabasının en gelişmiş dışavurumları olarak birbirlerini karşılıklı beslediğini savunur.